Ik zou het niemand uit boeddhistische kring kwalijk nemen als ze zouden denken dat ik bij bakker Bussing in Rotterdam voor de deur op een devote wijze mezelf prosterneerde, op de buik vooruit schoof. Op weg naar een boeddhistisch heiligdom. Dat ze dachten: wat is die Hoek al ver (heen) in zijn beoefening.
Echter, ik was gestruikeld/uitgegleden op een natte stoeprand/over een losse schoenveter gevallen of anderszins ten val gekomen. Het resultaat was dat ik languit voor het winkelpand op de stoep lag en twee mannen mijn door ernstige artrose onbewoonbaar verklaarde lichaam overeind hielpen. Ik vroeg nog aan een van hen: Lukt dat wel? Het lukte.
Het was een merkwaarde val. Je kunt snel vallen, neerklappen, uitglijden en een flinke smak maken. Maar je kunt ook wat ik noem meditatief vallen- ik zeg het maar in woorden, in het moment zijn, zo ervoer ik. De val waarnemen alsof je naar een film kijkt. Jullie mogen nu stoppen met het lezen van de rest van deze column als onrustige gevoelens boven komen.
Toen ik begon te struikelen zag ik in slow motion mijn voeten elkaar kruisen, alsof ik er met een telelens naar keek. Ik ervoer van moment naar moment, ogenschijnlijk heel rustig waargenomen, heel griezelig eigenlijk, hoe mijn rechter onderbeen weg klapte, naar de stoep helde, dat daarop mijn rechterknie de stenen raakte, het linkerdeel van mijn lichaam volgde.Ik zag helder hoe de stenen op mijn gezicht afkwamen, zoals een terugkerende ruimtevaarder de aarde ziet naderen. De stenen werden steeds groter, gelukkig raakten ze mijn hoofd niet. Ik dacht niet: nou moet ik rustig blijven, ik was gewoon in rust. Bleef in het kalme moment. Dat realiseerde ik me overigens achteraf. Na de val had ik maar een gedachte: hoe sta ik zo snel mogelijk weer op. De mensen die mij- een menselijke zeerob van 100 kilo, overeind hielpen, waren geschrokken. De vrouw van de bakker zei: Lullig hè, om daar zo te liggen, dat mensen zeggen, zal ik je even helpen. Ik zei: doe maar vier gebakjes.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Geef een reactie