Het jaar 2023 – dag 230 – onbekendgroepje

Ik kom uit een spirituele familie, dat valt niet te ontkennen. Maar heb me bewust afgesloten voor ontmoetingen met de andere zijde omdat dat mij onrustig maakt. En ook nadat een vriend van mij, een arts, in een krankzinnigengesticht werd opgenomen na diverse ontmoetingen met gene kant en niet meer terug kon keren naar de gewone wereld.

Toch kan ik me niet helemaal onttrekken aan de wat ik noem de geestenwereld. Toen ik misdaadverslaggever was redden signalen die ik ontving een paar keer mijn leven- op onverklaarbare wijze. Mijn moeder nam kort na haar overlijden verbaal afscheid van mij. Een schoonmoeder ook, met geuren. En zo meer. Ik laat het maar gebeuren maar ga er verder niet in mee.

Ik wil jullie toch een krankzinnige ontmoeting met een stelletje geesten niet onthouden omdat dat te gek voor woorden is. En ook wel leuk. Het was na de scheiding met de moeder van mijn kinderen, een aangrijpende gebeurtenis. Zo af en toe na een drukke werkdag, ook om mijn zinnen als misdaadverslaggever te verzetten na ellendige ontmoetingen, gaapte ik tv thuis.

Ik zal de situatie in de woonkamer uitleggen (op de foto zie je een deel van de huiskamer). Tegen een muur stond een bank. Op die bank zaten Abel en ik. Abel is een konijn van mijn dochter. Op een dag vroeg ze of Abel een weekje bij mij mocht logeren, het werden vier jaar. Ik bouwde voor het dier van karton en kokers die gangen moesten voorstellen een stad, zodat het zich niet zou vervelen. Maar Abel zat het liefst met mij op op de bank of lag aan mijn voeten als ik van-huis-uit werkte. Als een hond.

Dus we gaapten. En dan gebeurde het. Uit de muur achter ons kwam links naast de bank een groepje van ongeveer zeven in het zwart geklede wezentjes tevoorschijn. De grootste voorop, de rest volgend, de kleinste was schat ik een centimeter of twintig. De grootste iets meer dan een meter, kan ook kleiner zijn. De gezichten kon ik niet zien. Het groepje stak zonder iets te zeggen of aandacht aan mij te schenken diagonaal de woonkamer over en verdween in de muur naast het televisietoestel. Het bewoog heel rustig, ik zag geen voeten. Hoorde het niet lopen.

De eerste keer wist ik niet wat me overkwam, ik schrok wel. Abel sloeg op tilt, stampte met de achterpoten op de lederen vrij kostbare bank en nam, toen ik hem wilde bedaren zelfs een hap uit de bank. Het groepje bleef komen in de loop van maanden- en Abel stampen. Ik raakte gewend aan die situatie die ik niet kan verklaren.

Als er geen konijn was geweest dat stampte was ik mogelijk mijn vriend gevolgd naar het krankzinnigengesticht, maar Abel was mijn getuige. Ik heb die woning al lang geleden verlaten, Abel is er gestorven en ligt begraven  in een tuin in een buitenland.

Overigens ben ik nooit een groepsmens geweest, ben enigszins schuw en heb een hekel aan loze kletspraat.

Moedig voorwaarts!

Moge iedereen gelukkig zijn, en gezond, met name jij.