Gisteren hoorde ik een Hoofdman van de keten van reisbureaus zeggen dat ze ‘vanaf Rotterdam gaan vliegen’ om vakantiegangers te vervoeren als Schiphol de komende tijd tientallen vluchten per dag gaat schrappen vanwege een tekort aan personeel.
De Hoofdman leeft nog in het verleden door zich als vanzelfsprekend de Rotterdamse luchthaven toe te eigenen als vertrek- en aankomstpunt van vliegtuigen met mensen die zich niks van het milieu aantrekken, evenzo de Hoofdman. Wie denkt hij wel niet dat hij is?
Heeft hij toestemming gevraagd aan de omwonenden van de luchthaven Rotterdam, een uit de krachten gegroeid vliegveld? Die het, net als de burgers die bij Schiphol leven, zat zijn als die vliegtuigen het milieu en hun leven verstoren, ziek maken. Als ik in een ruimte aan de voorzijde van de Kloosterbunker sta zie en hoor ik ze overkomen, één vliegtuig veroorzaakt minuten lang gehoorschade om van de uitstoot maar niet te spreken. Gelukkig zijn het er maar een paar per dag maar als de Hoofdman zijn zin krijgt neemt de overlast flink toe.
De omgeving van de Kloosterbunker is een van de mooiste op het gebied van stedelijke bebouwing. Ik ken het gebied omdat niet zo ver hier vandaan mijn opa zijn dahlia’s kweekte in Terbregge. En ik met mijn broers mijn vader hielp op de ’tuin’ met het kweken van fruit en groenten. Er zijn een rivier, meren, boomgaarden, prachtige bomen, een oertuin en zo voort, ik heb er al vaak over geschreven.
De bewoners leven eenvoudig in hun reservaat. Ze worden er geboren en gaan er dood. Een paar jaar geleden kwamen witmannen uit het verre Den Haag naar het gebied en vertelden de bewoners dat er een weg aangelegd zou worden om de drukte op andere wegen te verminderen. Niet minder meer maar meer. Er kwamen inspraakavonden met spiegeltjes en kralen. De witman werd steeds dwingender. De bewoners verzetten zich maar de witman won. De bestaanszekerheid van de bewoners bleek nep.
De weg is er bijna, vele banen breed. De verste hangt bijna over de daken van eenvoudige woningen waarin de bewoners uit het reservaat. Nog een jaar en de rust en het woongenot in het reservaat worden verziekt door uitlaatgassen en andere neerslag. En het geluid, niet te vergeten.
Misschien komt er een moment dat de Witmannen, zoals in Canada en Australië gebeurde, hun verontschuldigingen aan komen bieden voor aangericht leed aan de mensen in dit reservaat.
Ik zit er niet op te wachten, die weg had nooit aangelegd mogen worden.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.