Gisteren, op een doorvoerweg in het Kralingse Bos, merkte ik al dat er iets aan de hand was. Een file, bumper aan bumper rijdend. Remmen en optrekken. Het was niet erg, er was genoeg te zien. Een schaapskudde in de berm, nauwelijks te zien door het hoge gras, een ooievaarsgezin hoog in een oude boom, herten in een kamp, een prachtig golfterrein en niet alleen voor kakkers, mooie bloemen ook. Was het elke dag maar zo traag.
Genieten maar ook vragen: waarom die drukte. Vanmorgen kreeg ik antwoord van de NOS: met het Hemelvaartweekeinde voor de deur was het in tijden niet zo druk geweest op de Nederlandse wegen.
Nederland is ontkerkt maar niet voor werknemers. Ik merkte dat vanmorgen ook bij het opstaan. Hier tegenover wordt een appartementsgebouw gerenoveerd. Als in een omgekeerde mijnschacht worden met twee rijen liftjes die tegen de gevel zijn vastgemaakt werknemers naar de verschillende woonlagen gebracht. Je zou ze best wel kompels mogen noemen met hun helmen op. Ze hebben dagelijks, behalve op zaterdag en zondag, hun hemelvaart. Geen christelijke, dat weer niet. Hun liften worden elektrisch voortbewogen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.