Het gebeurde een tijdje geleden al, in het befaamde Chinese restaurant Win Wah op Katendrecht, een voormalige rose buurt in Rotterdam. We hadden heerlijk gegeten, de sfeer was prima, we waren bekende gasten van het personeel door onze frequente bezoeken.
Ruim dertig jaar geleden is bij mij zware artrose vastgesteld, als veertiger had ik een skelet van een 120-jarige, stelde de medisch specialist vast. Dus na een lange zit bij Win Wah wilde ik, alvorens de zaak te verlaten, botten en spieren losmaken.
Ik begon te buigen, zonder opzet richting personeel. Na een tweede buiging zag ik dat het personeel in linie terug begon te buigen, zelfs de kok was uit de keuken gehaald. Na elke buiging van mij bogen ze terug, het was moeilijk om die cyclus te doorbreken, maar we wilden ook naar huis. Zij ook.
Zo buigend ervoer ik wel het merkwaardige van het tafereel, de perceptie van het personeel, hun werkelijkheid, kijkend naar een buigende, hen bedankende man bij de deur. Maar al snel overspoelde mij een gevoel van liefde, we waren één, verbonden met elkaar. Achteruitlopend verliet ik met mijn vrienden het restaurant.
Alles komt voort uit je geest, dat is de werkelijkheid van het moment, ook al weten we dat dat niet zo is.
Win Wah is al jaren geleden gesloten, naar ik meen door een ruzie over het management in het restaurant.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Ruud van Bokhoven zegt
Wat een prachtig verhaal Joop, lachend met het tafereel zat ik je ongemakkelijke situatie te lezen die je als vanzelf door je artrose in de sfeer van het oosten bracht. Heeft die vervelende artrose je toch nog iets gebracht.
PS weet je dat de groenlipmossel je artrose kan verminderen, gebruik het voor m’n artrose in mijn knie, effe goochelen.
Joop Ha Hoek zegt
Door mijn artrose loop ik langzaam en zie dan meer dan haastigen. Als volger van de dhamma kan ik geen mosselen nuttigen, ik drup CBD olie 10 %.
Groet van de Langzame