Mijn jongste kleinzoon is 6,5 en al jaren bespreek ik alles met hem, net als met zijn broer. In de gesprekken kondigde ik mijn naderende dood aan, de teraardebestelling in de bossen van Beekbergen waar ik 6 graven heb, waarvan 3 bezet, de veiligheid in het verkeer, het doden van een krop sla, het wonen in Twente, het wonen in een boerderij van een nichtje van Adolf Hitler, het halen van een zwemdiploma, de kwaliteit van onderwijs, politiek en de rol daarin van de minister-president Rutte, het opvoeden van honden en kinderen of anderen. De ongemakken van het ouder worden, die kinderen begrepen alles, dacht ik.
Ze maakten wel bezwaar als ik iemand ‘hartstikke dood’ noemde. Dood, opa, zei de oudste dan. Waarschijnlijk wilde hij een slag om de arm houden dus ik besprak met hen op een dag de bijna-doodervaring die ik zelf nooit ervaren heb. Ze luisterden met open mond.
Soms ben ik wat wijdlopig, dat besef ik wel. Een paar jaar geleden zei de JK tegen mijn vriendin, de kleindochter van zeevisser Thijmen, dat opa Joop zulke enge verhalen vertelde, dat hij er bang van werd. En de kleindochter vertelde het weer tegen mij.
Oei, wat een terechtwijzing. Hoe nu verder, ik wilde me niet schuldig maken aan loze kletspraat, zoals ze dat in het boeddhisme noemen, de kleinkinderen zijn erg intelligent, dus bleef wel met hen de beurskoersen bespreken, de bossen van Beekbergen en mijn begrafenis, een geliefkoosd onderwerp, en de avonturen die ik had meegemaakt, maar zei er altijd achteraan: Het kan ook niet waar zijn, hoor. Om het minder zwaar te maken. Maar ik wilde ook niet opa Trump genoemd worden. De middenweg, weet je wel.
Vorig jaar merkte ik een kentering in het luistergedrag van de JK. Hij sprak me niet echt tegen als ik een merkwaardig verhaal vertelde maar zei kortweg: Onzin. En nu al een paar maanden: dat geloof ik niet, of dat geloof ik wel. Hij slijpt zijn geest, kan duiden en daardoor verdween zijn angst voor opa. Zaterdag besprak ik met hem dat bomen kunnen praten. Dat geloof ik wel, zei de JK, maar ze kunnen alleen elkaar verstaan.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
