In het leefgedeelte van de Kloosterbunker drinkt mijn dierbare vriend Lambertus een kop koffie. Hij komt mij als mogelijk erkende lijder aan het nervous break down (NBD) syndroom wat opvrolijken. Lambertus heeft zijn zoon Quirijn meegenomen, een kereltje van elf jaar, ook leuk. Het ventje kan al goed lezen en schrijven, onthou dat.
Lambertus was vorige week jarig, toen heb ik hem gefeliciteerd. Quirijn gaat een plasje doen op de wc van de Kloosterbunker. Aan een van de muren daar hangt een verjaardagskalender van Herman Brood, al heel lang niet geactualiseerd, hangt er vanwege de mooie plaatjes, als kunst. Soms vergeet ik de bladen om te draaien, de kalender geeft nu januari aan. En nooit wordt er iemand bijgeschreven.
Quirijn stapt het leefgedeelte binnen en zegt: ‘Papa staat niet op de verjaardagkalender.’ De sfeer verandert, Lambertus kijkt me indringend aan, hoe zit dat? In een seconde bedenk ik een antwoord en zeg: ‘Iemand die in mijn hart zit heeft geen plekje nodig op een verjaardagskalender’. Met de rechterhand beroer ik de hartstreek. Lambertus schudt zijn hoofd.
Vrijwel direct erna stappen Lambertus en Quirijn op, de buitendeur wordt hard dichtgeslagen. Ik krimp ineen.
Mocht u ooit aan het NBD gaan lijden, zorg dan dat de verjaardagskalender actueel is. Dat voorkomt uw eigen extra lijden en het eind van een vriendschap. Dat kunnen wij NBD’er er niet bij hebben, het leven is al stressvol genoeg.
De Herman Broodkalender ligt op mijn werktafel, ik ga hem helemaal bijwerken, zet er ook namen en data van niet bestaande mensen op, dat moet getuigen van empathie, die hoeveelheid dan. Ik wil geen enkele risico meer lopen en laat ook niemand meer binnen van wie ik de verjaarsdatum weet.
Blijf gezond.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
