Niet alleen vanwege de corona, al of niet Brits, laat ik in de Kloosterbunker niemand binnen en heb ik op de opdek voordeur naast de sticker Doe niet open voor geloofsovertuigers ook een sticker met de tekst Doe momenteel voor niemand open geplakt. Dat is vanwege de intense hitte in de Kloosterbunker. Niet veroorzaakt door het opdreunen van boeddhistische mantra’s of puja’s of andere spirituele inspanningen maar door de ringleiding met heet water die ongevraagd door het Klooster loopt en waarmee je de radiatoren in de verschillende ruimtes kunt voeden. Dat heet blokverwarming.
Geen enkele radiator staat hier open, behalve een hele kleine in de keuken maar die draai ik ook vaak dicht. Het is hier binnen werkelijk niet uit te houden door de droge woestijnhitte, zonder te stoken altijd 24 graden Celsius en een droogte van 21 procent, zelfs met de balkondeur overdag open. Telefoneren heb ik opgegeven, al na een minuut begonnen mensen aan de andere kant van de lijn te roepen: ‘Wat zeg ‘ie’ als ik niet meer te verstaan was door de lippen die door de droogte aan mekaar plakten. Mijn lichaam vertoont scheuren op plekken waar geen scheuren horen te zitten. Inzalven helpt niet meer, het smeersel loopt als gesmolten reuzel over het lijf van deze Goedmoedige Reus.
Zo af en toe ging ik een uurtje op de Parkkade staan te verkoelen lekker bij het water van de Maas. Maar dat heb ik moeten staken, mensen gingen de politie bellen voor die merkwaardige man die een uur lang zonder jas niet bewoog en mogelijk verward was.
Toen er hier nog mensen over de vloer kwamen voor de gezelligheid- ja, de echte diehards, trokken ze al na een kwartier een deel van de bovenkleding uit en vluchtten ze met rode hoofden naar het balkon om frisse lucht in te ademen. De voordeur stond uren open, ook als het buiten zeer koud was. Maar de hitte bleef. Gesproken werd er nauwelijks. Het leven is niet altijd gemakkelijk.
Ben, mijn benedenbuurman, loopt in deze periode van het jaar met een zomers T-shirt en broek door zijn ruimte. Al weken staat zijn voordeur open- en ook de balkondeur, om te ventileren. Ik dacht eerst dat hij dood was of overvallen en Monuta of de daders vergeten waren de deur af te sluiten maar ik krijg bijna dagelijks opbeurende mailtjes van hem zodat hij nog wel moet leven gelukkig. Mijn voordeur blijft nu gesloten, in de Maasstad wordt op Zuid met handgranaten gegooid, het is hier linke soep. Het is de hitte of de dood.
Ik had voorheen een luchtbevochtiger die stoom in de ruimte blies maar de geest gaf. Ik heb een nieuwe besteld, die wordt vandaag of morgen bezorgd door een fietskoerier, een koerier op een fiets. Je kunt in Rotterdam wel 60 kilometer fietsen tot aan zee, dus die lui moeten beenspieren hebben als kabeltouwen. Maar het is wel mooi, ze bezorgen energiezuinig.
De nieuwe luchtbevochtiger blaast geen verwarmd water maar iets met vochtige ionen en is op afstand te bedienen. Mij maakt het niet uit, als ik maar niet verder uitdroog. Omdat elk nadeel zijn voordeel kent besef ik: als ik in de kou zou zitten was ik nog slechter af.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
François la Poutré zegt
Het is dat het land hier nog steeds zo goed als afgesloten is, anders zou ik je van harte uitnodigen om hier te komen afkoelen.
Ruud van Bokhoven zegt
Mij ouders woonden in Rotterdam Ijsselmonde 8 hoog in een flat van 12 etages en ook daar hadden de buren zelfs de verwarming in de zomer aan staan, zodat zij zelfs in de wintertijd de verwarming bijna niet aan hadden en warmte hadden van de buizen die naar de bovenburen ging, met gevolg dat iedereen een enorme rekening kreeg van de onnodig teveel gestookte energie.
Uiteindelijk heeft iedereen metertjes op de verwarming gekregen en toen hadden de buren het ineens niet meer koud, werdt er geen onnodige energie verspilt en was de rekening stukke lager dan voorheen.