Het jaar 2020 – dag 310 – basisinkomen

Ik heb laatst met Stedin een afspraak gemaakt dat er in de meterkast van de Kloosterbunker een zogenoemde slimme meter wordt geplaatst. Waardoor ik nooit meer de meterstanden aan Eneco hoef door te geven. Stedin gaat over de meters en bij Eneco koop ik mijn elektriciteit. Het was een leuk telefoongesprek met een aardige dame van Stedin. Eigenlijk belde ik haar omdat ik  vreemde piepjes in de Bunker hoor en haar vroeg of de huidige meter die kon veroorzaken. Nu komt eind november de monteur de meter vernieuwen. Op afstand in te lezen.

Deze week kreeg ik van Stedin een mail, eergisteren en vandaag. Hoe het gesprek was bevallen, of ik tevreden ben en welk cijfer ik het zou willen toekennen. Mijn waardering is belangrijk vindt Stedin, de fysiotherapeut, de garage, de online drogist, Koop Je Deal en zo meer. De garage zegt: geef ons een tien, de fysiotherapeut ook, de garage is niet tevreden met een 8, mijn baan hangt van die beoordelingen af, zeggen ze. Dus ik heb een tijdje tienen uitgedeeld en geschreven dat ik nog nooit eerder zo’n fantastisch bedrijf/persoon had ontmoet, al gaf ik me zelf op dat moment een 4 omdat ik een slecht humeur had of dat de koffie niet smaakte.

Een paar keer mailde ik terug dat ik arbeiders die voor een hongerloon in dienst zijn van het Zilveren Kruis, of Ziggo of T Mobile en weet ik wie me verder vroeg het werk van de loonslaven te honoreren, geen cijfer wilde geven. De meesten moeten verplicht werken voor de kost om hun huur te kunnen betalen en Stedin en Eneco.

De mooiste tijd van mijn leven was mijn kindertijd toen ik vrij en onbevangen was, niet op de hoogte van kapitalistische bedrijven, de graaiers, die over de ruggen van de arbeiders enorme winsten boeken. Toen ik zelf kinderen kreeg wist ik dat wel en zag ik hun toekomst voor me. Opgesloten in kantoren, werkplaatsen, weet ik waar, altijd vriendelijk doen naar je baas, ook als je helemaal geen zin had om naar je werk te gaan. Ik werd verdrietig. Ik heb twee onbevangen kleinkinderen die op een weliswaar leuke school opgeleid worden om het arbeidsproces in te gaan. De jongste gaat niet graag naar school, die ziet de bui al hangen.

Mijn schoonvader Toon, God hebbe zijn ziel, doctor in de filosofie en de letteren, expert in Nieuw Grieks, zei me eens dat je een school helemaal niet nodig hebt. Met een basisinkomen, waarvoor nu op Europees niveau reclame wordt gemaakt, en de encyclopedie die bij hem in 24 lijvige delen in zijn huis stond, kon je alles leren wat er nodig was. Toon was een wijs en bovenal aardig mens.

Vanaf mijn twintigste heb ik zelf mijn werkomgeving vormgegeven, was autonoom verkoper van pinda’s en chocolade Paashazen, richtte twee persbureaus op en toen ik uiteindelijk in loondienst ging straalde ik bij die werkgevers uit: Liever dood dan slaaf. Ik heb nooit last van en met ze gehad. Ik deed mijn werk, het schrijven van verhalen en zij de rest. Om de vrijgevestigdheid te kunnen waarborgen werd ik voorzitter van een OR en was actief binnen de journalistenvakbond. Dan was ik ook eens de deur uit. En was daarnaast politieverslaggever en ook vaak op pad.

Op een dag werd er bij ons in het kader van HRM ook een waarderingssysteem ingevoerd. Een man die later mijn chef bleek te zijn ging met mij aan een tafel zitten om mij te beoordelen. Dat was hem opgedragen. Hij wist natuurlijk al lang wie en hoe ik was en wat ik uitspookte. Aan het eind van een jaar maakte ik zelf de balans op van mijn productie: waren de lezers tevreden over mijn teksten? Want daar schreef ik voor. Mien en Kees uit Lepelstraat, noemde de hoofdredacteur de lezers. Toch zat de chef daar ambtelijk te wezen, met zelfs een blocnote en pen voor zich. Chef, sprak ik, ik heb hier geen tijd en zin in. Hij knikte. Het was het enige en laatste functioneringsgesprek dat ik voerde. Twee keer per jaar leverde hij bij personeelszaken een door hem zelf bedacht en geschreven verslag in over mij: Het gaat goed met Joop, stond er in. Hij tekende ook voor mij. Vervalste mijn handtekening. Of hij ook zijn eigen functioneringsgesprekken verzon weet ik niet.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak,  woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren.  Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.