Mijn opa en oma woonden tijdens hun leven in de Meidoornstraat in Rotterdam-Noord. Aan het begin van de straat was een doodskistenmakerij gevestigd- mijn broertje en ik renden hard voorbij dat pand,  waar, zo hadden we ooit gezien, vreemde kisten werden gemaakt. Doodskisten, zo legde mijn oma uit. Ze stonden recht op tegen de muur van de zagerij. In vreemde vormen.

In het hard voorbijrennen roken we de heerlijke geur van vers gezaagd hout. En we hoorden het geklop van hamers.

We wisten als kleine kinderen niet wat de dood is, wel dat mijn moeder de ramen van ons huis met lakens blinddeerde als er een uitvaart was van een buur. En we stil moesten zijn. Op straat namen mannen hun hoed af als de stoet passeerde

Waarom we langs die doodskistenmakerij renden weet ik niet. Ik denk dat het primitieve angst is. Ik zei eens tegen mijn kleinzoon- we spraken over eindigheid en de soliditeit van Lego,  van toen 7 jaar oud: ‘Over een tijdje is opa (ik) hartstikke dood’. ‘Opa,’ zei de kleine man, ‘dat vind ik erg naar, dat je harstikke zegt. Zeg maar dood’. Blijkbaar is dood voor zo’n kind niet zo onherroepelijk als hartstikke dood.

Later, toen ik groot was, kwam ik erachter dat de doodskistenmakerij van een familielid was. Een man die ooit met mijn oma van vaders kant getrouwd was. Een echte zuipschuit. Zagen maakt dorstig.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak,  woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of te twijfelen aan het nu.

 

Categorieën: Joop Hoek, Columns
Tags: , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

2 reacties op Het jaar 2019 – dag 336 -doodsangst

  1. Zeshin schreef:

    Waarom zijn gebruiken en rituelen rond om de dood afgeschaft, waarom werden er lakens voor ramen en over spiegels gehangen?
    Waarom een wake houden als iemand al dood is. Er zijn in de loop der tijd zoveel rituelen afgeschaft omdat men het nut er niet meer van inziet. Ik denk dat als je het nut er niet meer van inziet dat er inzicht(In-Zien, zien) afgestompt is. Ik ben van mening dat rituelen zichtbaar maken dat wat wij mystiek noemen en ons inzicht geven in wat en wie we zijn.

  2. G.J. Smeets schreef:

    “Waarom zijn gebruiken en rituelen rond om de dood afgeschaft…” Check effe de website van begrafenisonderneming Dela. Gebruiken en rituelen te kust en te keur.

    “Waarom een wake houden als iemand al dood is” Dat is heel eenvoudig, dat is om buren en andere geïnteresseerden gastvrijheid te verschaffen wanneer ze de overledene de laatste eer komen brengen.

    “Ik ben van mening dat rituelen zichtbaar maken dat wat wij mystiek noemen en ons inzicht geven in wat en wie we zijn.” Daar ben ik het helemaal mee eens.

Menu