Twee kinderen die het land moesten verlaten mochten tenslotte toch blijven. Dat was uiteindelijk het besluit van onze democratisch gekozen regering. Bij mij roept het de vraag op of we bij democratie vooral aan wetgeving moeten denken, of vooral aan menselijk welzijn?
Indien niet wettelijk, dan zeker in sociaal opzicht was het voorlopige besluit van de regering de kinderen weg te sturen aanvechtbaar. Onze maatschappij heeft een groot gebrek aan jonge mensen. Waarom worden kinderen dan op wettelijke gronden weggestuurd die al in Nederland zijn geworteld?
Een wet die kinderen wegstuurt die zich in ons land thuis voelen, en daarom juist hier willen opgroeien om later een bijdrage te kunnen leveren aan onze maatschappij, vraagt om bestuurlijke vernieuwing die meer belang hecht aan het welzijn van onze volgende generaties.
Het zou meer voor de hand liggen om alle kinderen in Nederland van harte welkom te heten en te helpen zich dienstbaar te maken aan onze maatschappij, die een nijpend tekort heeft aan jonge krachten.
De universele mensenrechten vormen wettelijk óók voor kinderen een wezenlijk aspect van ons democratisch bestuur. Wie echter het hoogste wettelijke recht laat gelden, veroorzaakt in het geval van het wegsturen van kinderen, tegelijk ook het hoogste bestuurlijke onrecht dat kinderen in een democratie kan worden aangedaan. Hier zegt de wet: geen schuld, wel straf.
Elk besluit een kind uit ons land weg te sturen is duidelijk gebaseerd op een te strikte toepassing van ons rechtssysteem. Zo’n besluit is onvoldoende gericht op verbetering van het huidige en toekomstige maatschappelijk welzijn van alle mensen in Nederland.
De regering moet zich bij de besluitvorming over kinderen steeds bewust zijn dat sociale onzekerheid tot ernstig psychisch letsel bij kinderen kan leiden. Dit geldt vooral als de besluitvorming, of de verbeterde wetgeving, jarenlang op zich laat wachten. Veel kinderen raken getraumitiseerd en voelen zich nog lang veroordeeld te moeten leven met frustraties.
Zonder aandacht en begeleiding kunnen deze kinderen op latere leeftijd ernstige persoonlijke moeilijkheden ontwikkelen. Hierdoor wordt niet alleen het kind beperkt in de ontwikkeling van zijn of haar toekomstige bijdrage aan het maatschappelijk welzijn. Ook ons rechtssysteem wordt onnodig beperkt door het hierop vaak onvermijdbare verval tot onrechtmatig gedrag.
Een democratisch bestuur is ook een maatschappelijk verantwoord bestuur dat rekening houdt met het toekomstige welzijn en de mensenrechten van alle kinderen in Nederland.
