Vandaag hoorden we dat Jessica Hummel is overleden. Jessica heeft bij het begin van het Boeddhistisch Dagblad geholpen om het blad te vullen en vorm te geven. Zonder haar was de rubriek B’eter er niet geweest.
Begin augustus hoorde ze dat ongeneeslijk ziek was. De meeste mensen leven niet lang genoeg, en zeker Jessica niet. Ze is 55 jaar geworden.
Jessica was leuk, lief, woest intelligent en grappig. Ze had een encyclopedische algemene ontwikkeling. Ze hield van haar meneer, dochters, “strips, muziek, boeken, sommige mensen, drop en single malt whiskey”. Ze hield niet niet van: “pretentieuze mensen, reclame tussen films, keurslijven en modegrillen”.
In 1998 heb ik haar ontmoet. Ze was toen een van de eersten die al een heel internetleven had. Ze was lid van de nieuwsgroep nl.eeuwig.september en ze had haar eigen website. Ze was daarin een voorbeeld voor me.
Ik heb haar gevraagd hoe ze omging met de klap. Ze schreef:
“Het helpt dat ik al langer met boeddhisme bezig ben, mijn wilskracht helpt, huilen helpt, mijn karakter om niet in de slachtofferrol te duiken helpt. De liefde die op me afkomt helpt. Ik kan veel mensen inschakelen voor hulp. En dat helpt allemaal. Ik kan terugkijken zonder enige wrok. Dat helpt ook.
Je leeft in je bewustzijn, en als je dood bent dan ga je uit dat bewustzijn. Dus ik blijf bewust, verdeel mijn energie, blijf communiceren en liefhebben.
Het was een goed leven, en dat verdient een goed sterven. Een mooie boeddhistische quote van Hui Neng: ‘als je doodgaat voor je doodgaat, ga je niet dood als je doodgaat.'”
Jessica was nuchter en ze was creatief. Op Twitter verzuchtte ze:
Joop Hoek en ik wensen alle nabestaanden de kracht en de zachtheid om dit verlies te verwerken. We denken hierbij vooral aan haar dochters en echtgenoot Wilco.
Jessica heeft de wereld leuker gemaakt. Dank je wel, Jessica.
memori.nl/gedenkplaats/jessica-hummel
