TV: Een andere kijk – Adelheid Roosen

Leven, zonder ooit geleerd te hebben hoe je tot jezelf of de ander te verhouden. Het wordt een levenslange zoektocht van Adelheid Roosen (57) naar menselijkheid en intimiteit in de ontmoeting met de ander, met het onbekende.

Telkens weer tilde ze zichzelf over een drempel om haar verlegenheid en schaamte te overwinnen, zodat ze de schoonheid van het vreemde kon ervaren. Accepteren van wat nu is; ruimte geven aan wat het met je doet. ‘Ik ben er omdat jij er bent’ luidt het credo van theater- en documentairemaker Adelheid Roosen. In haar projecten is zij altijd op zoek naar de ander. Het gaat Roosen niet zozeer om het begrijpen van die ander, maar om het kantelen van het perspectief dat er bestaat over die ander. Hiermee probeert zij aan te tonen dat er feitelijk geen vreemde is. ‘De ontmoeting met de ander, hoe anders die ook is, dat vind ik van belang. Als mijn werk geslaagd is beseffen mensen dat de ander eigenlijk ook gewoon een mens is, geen vreemdeling”.

Female Economy (2008) is het artistiek bureau van Adelheid Roosen van waaruit films, theatrale concepten, performances en voorstellingen worden gecreëerd. Zij vroeg zich als ondernemer en kunstenaar af: wat gebeurt er als we het begrip markt ruimer definiëren, als een verzamelbegrip voor alle individuele verlangens, intuïtie en intelligenties. Een definitie van economie voor de 21e eeuw, waarbij het niet alleen om financiële winst gaat, maar ook om winst in levensvreugde en vertrouwen. Zo werd de bezielde kracht van Female Economy het op onverschrokken wijze creëren van schoonheid in de samenleving.

Voor ZINA schreef en regisseerde Adelheid Gesluierde monologen, 12 monologen over sensualiteit gebaseerd op interviews met in Nederland wonende moslima’s. Ze trad ermee op in de Tweede Kamer als ook in Turkije en Egypte. Met het project De Oversteek verandert zij schouwburgen in ‘buurthuis’ waarin bewoners onderdeel worden van de voorstelling. De Wijksafari. Hierin werken theatermakers en wijkbewoners samen om persoonlijke verhalen om te zetten in theatrale scènes die ze vervolgens in hun eigen huis opvoeren voor publiek. Het zijn indrukwekkende inkijkjes achter voorheen gesloten deuren. De aangrijpende autobiografische documentaire Mam geeft Alzheimerpatiënten een menselijk gezicht. Ze filmt daarin haar moeder en toont hoe schitterend de ontmoeting kan zijn als we de controle durven los te laten en in de intimiteit durven te stappen.

Haar werk is niet onopgemerkt gebleven. Het zijn “Grote, krankzinnige projecten die een succes worden door haar onweerstaanbare energie, haar overdonderende enthousiasme en haar talent om mensen bij elkaar te brengen”. Zo omschrijft Rinnooy Kan het werk van Roosen bij de uitreiking van de Van Praagprijs van het Humanistisch Verbond in 2015.