Wanneer je je gevoelens kan laten stromen als een rivier is er niets aan de hand. Het kan echter gebeuren dat je ze niet kunt uiten, vanwege de situatie, het moment of anderen. Dan is het alsof er een dam in de rivier is geplaatst. Als dat te lang duurt breekt de dam of stroomt over. De opgestapelde gevoelens zijn dan emoties geworden en komen heftiger naar buiten, bijvoorbeeld als huilbuien of woede-uitbarstingen.
Dat is vooral vervelend wanneer het op het verkeerde moment gebeurt of tegen argeloze personen, zoals je collega, partner of kinderen, die er niets mee te maken hebben. Maar wanneer je ook niet kunt huilen of woedend zijn, kunnen je opgekropte, onderdrukte emoties naar binnen slaan en zich uiten in een maagzweer, buikpijn, puistjes of een depressie en dat is veel erger.
In veel Aziatische culturen behoor je geen negatieve gevoelens en emoties te tonen, dat is gezichtsverlies. Maar ze zijn er wel en dan kan het voor iemand te veel worden en gaat hij door het lint. Hij wordt mataglap, maakt amok en rent gillend als een bezetene, zwaaiend met een kris, door de kampong. De Indianen in Noord Amerika, die ook geen innerlijke roerselen mogen tonen, hebben daar iets op gevonden.
Wanneer een Indiaan overmand is door woede of verdriet, loopt hij het bos in. Daar graaft hij een kuil. Vervolgens gaat hij op zijn knieën voor de kuil zitten, buigt zich voorover en schreeuwt al zijn emoties in de kuil. Hij geeft zijn ellende terug aan Moeder Aarde en huilt uit in haar schoot tot hij leeg is. Dan gooit hij de kuil dicht en loopt rechtop met een pokergezicht het bos uit.
Als variatie hierop kun je, als je opgekropte emoties kwijt wilt, vroeg in de morgen naar het strand gaan waar geen mensen zijn die zich ongerust over je zouden kunnen maken. Het strand is een goede plek, want daar komen de basiselementen van de schepping bij elkaar: aarde, water, lucht en vuur (zon). Waar die samen komen, is de helende energie, de bron van de natuur, het sterkst aanwezig. Daar schreeuw je tegen de wind, de golven en de meeuwen. Die storen zich daar niet aan en het lucht enorm op. Verderop vertel ik hoe je dat het meest effectief kunt doen.
Gevoelsidentiteiten zijn maar tijdelijk, ze komen en gaan. Je bent ze niet. Een goede manier om met gevoelens om te gaan en er afstand van te nemen, is om NIET tegen jezelf te zeggen: Ik ben boos, of verdrietig, of jaloers. Maar: ER is boosheid, verdriet of jaloezie. Dat maakt het ook gemakkelijker om je te realiseren dat gevoelens maar tijdelijk zijn en voorbij gaan.
