In Davos was vandaag de spanning te snijden omdat de man uit de VS onderweg was. Volwassen mensen, leiders van landen, met het zweet op de rug. De leider van de NAVO die deze man uit de VS daddy noemt was er ook. Ik heb de leider nog nooit iets zinnigs horen zeggen. Mijn kinderen noemen me Joop.
En vandaag heb ik de novelprijs voor de rede aangevraagd in Stockholm. Ik vind dat ik daar wel recht op heb in deze door de Amerikaan veroorzaakte chaos in de wereld. Niemand wilde mij deze prijs toekennen, dus heb ik ‘m maar zelf aangevraagd.
Rede en alle goeds, zou ik kunnen schrijven. Maar dat doe ik niet. Als inwoner van mijn Groene Land: Nederland. Mijn daddyland.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.