Het raam van mijn woonkamer gunt me uitzicht op de helblauwe zomerlucht. Het is mijn panorama en mijn vakantiegevoel. Ik ben al 13 jaar niet meer op reis geweest, maar ik mis niets.
Mijn dakterras is niet alleen decadent groot; het is tevens mijn denkbeeldige strand. En het uitzicht op de weelderig groene tuinen van de overburen is mijn Amazone-gevoel, dus naar dat klamme oerbos hoef ik in het echt ook al niet meer te gaan, al had ik best eens willen levellen met een oorspronkelijke bewoner van Brazilië. Misschien is met hem skypen een oplossing.
Reizen doe ik alleen nog in mijn hoofd. Al vertrekkend los ik het raadsel van de aankomst op, en vice versa. En in vliegtuigen zat ik toch al niet graag.
Exotische mensen hoef ik niet meer op te zoeken, omdat ze naar me toe komen. Zo meteen komt Miluka van de Thuiszorg me onder de douche zetten. Ze is nieuw, ik zag haar nooit eerder. Haar naam zinspeelt op Arabische roots. Misschien is ze een soort haremvrouw uit de sprookjes van Duizend-en-een-nacht, die, terwijl ik onder de douche zit, me glimlachend verhaalt van Aladdin en de wonderlamp.
Ik zou het als afgekeurde, invalide man met levenslang grote vakantie slechter kunnen treffen.
Geef een reactie