Het nieuwe kassameisje van de Jan Linders bezorgde me vanochtend om 7.10 een kleine crisis.
Als zoveel ongerepte schoonheid mij bedienen mag, hoe kan ik dan ontkennen dat er een god bestaat?
Geheel gesticht karde ik naar huis, neuriënd en monkelend.
In mijn woonst aangekomen luisterde ik naar een liefdesliedje van Einsturzende Neubauten.
Het leven heeft best zin, als je het zien wil, om 7.10 in de Jan Linders.
Dat ze ongevraagd mijn boodschappen voor me inpakte, ik bedoel het nieuwe kassameisje, deed me smelten als een IJslandse gletsjer.
Door het kleine glimlachje dat ze daarbij produceerde, weet ik zeker dat het bestaan een reden heeft.
Duizend sonnetten verder ga ik mij met haar verloven. De 17-jarige in mij gaat een verwoestende comeback maken.
Alleen jammer dat ze het nooit te weten komt.
Je plaats kennen is vooral zwijgen.
Wulf zegt
Ja dat mag best, je uiten over de pracht van de natuur rond ons.
Peter Pijls zegt
:)
Marcel zegt
Schitterend, Peter. Stella Maris!
En zonder er ook maar een lettergreep aan af te willen doen: groeten uit het universum van de mannen van zekere leeftijd. Lees bijvoorbeeld Alfred Birney’s Niemand bleef (privé-domein 303)
Peter Pijls zegt
:)
J. Benjamin zegt
woorden doen ertoe.
even nadenken wat deze woorden doen met meisjes, vrouwen; wereldwijd.
Ooit iets gelezen, gehoord, hoe het is vrouw te zijn, gereduceerd tot het uiterlijk??
hoe diep de vernedering doorwerkt van het internaliseren van deze misogynie.
Uiteindelijk schadelijk voor zowel mannen als vrouwen.
Met alle huidige informatie kan niemand meer beweren dit “niet te weten:”
Peter Pijls zegt
😀
Matthijs Dhr. Vermeulen zegt
Prachtig!