Het jaar 2017 – de tweehonderdeneenenzestigste dag- pesten

Deze week is de week tegen pesten begonnen. Er is veel aandacht voor cyberpesten. Meisjes pesten geniepiger dan jongens. Scholen hebben niet altijd een oplossing tegen pesten. Ouders wordt aangeraden, als ze merken of horen dat hun zoon of dochter op school gepest wordt, niet op hoge poten naar de school te gaan, daar de leraar ter verantwoording te roepen of in de klas stampei te maken omdat de schande voor de gepeste dan erg groot is. En ook te onderzoeken waarom pesters pesten.  Tot zover het probleem in een dopje samengevat.

Zaterdag luisterde ik in de auto op radio 1 naar een programma over pesten. Een man, nu coach, Niels, die vroeger zelf ook als kind gepest werd en nu anderen adviseert hoe daar mee om te gaan en een vrouw, een deskundige, hoorde ik praten over protocollen, modellen, de rol van de school, het probleem van de pester. Ik had zin om in de uitzending in te breken maar wist het telefoonnummer niet van het programma, om ze te vertellen van de Hoekse oplossing. Wat? Ja de Hoekse oplossing. Ik zal die uit de doeken doen.

Het is al heel lang geleden dat mijn zoon in de hoogste groep van de basisschool zat. U moet weten dat mijn zoon rood haar heeft, toen vooruitstekende tanden die met een dure beugel moesten worden gecorrigeerd en ook nog een geflapt oor had, waaraan een chirurg te pas moest komen. Mijn kind was anti gewelddadig opgevoed, dus een vogeltje voor de poes. Ik merkte al langer dat hij door enkele jongens op school gepest werd. Op een middag kwam hij thuis, ik was ook thuis, en hij was helemaal te neergeslagen. Wat is er aan de hand, vroeg ik. Hij vertelde dat hij op weg naar huis gepest en getreiterd was door dat groepje jongens. Weet jij waar ze nu zijn, vroeg ik mijn kind. Hij vertelde het mij: in een nabijgelegen winkelcentrum.

Trek je jas aan, zei ik tegen mijn zoon, het was fris buiten. In het winkelcentrum wees mijn zoon het groepje aan. Hallo jongens, zei ik op een onvriendelijke toon tegen de langste van het stel. Dag meneer, zeiden ze bevreesd omdat mijn zoon naast me stond. Jullie treiteren mijn zoon, zei ik tegen de langste. Ja, meneer, zei de langste. Ik trek nu even de kabel uit de versterker omdat deze columns ook gelezen worden door teerhartigen. Maar wat ik tegen het groepje zei, daar zijn de blaartrekkende, hete en koude hellen niets bij. Hebben jullie het begrepen, zei ik tegen de pesters? Ja, meneer, zeiden ze. Mijn zoon is nooit meer gepest door deze of anderen. Noch hebben zich ouders tot mij gewend. Of leraren.

De Boeddha is er een voorstander van dat lijden beëindigd wordt. Ik ook. Als het snel kan, waarom zou je dan de langzame route kiezen? Aan de Boeddha heb ik postuum vergeving gevraagd voor mijn gedrag. Maar ik zou het zo weer doen.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef,  de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij  corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten.