Een paar dagen geleden verstuurde ik een kaart in een envelop. Omdat ik zo’n beroerd handschrift heb printte ik met de Dymo labelprinter een adresstrookje uit. Die strookjes zijn standaard voorzien van een portretje van mij. In zwart wit. Tegen het eind van het printen verscheen op het scherm de boodschap: papier is op. Het adres was wel nog geprint maar mijn portretje niet. Het was okay maar wel een beetje jammer, het is zo’n leuk ontwerp in totaal.
Vandaag wilde ik de lege rol van de labels door een volle vervangen. De rol was niet leeg, maar half vol. De streepjescode onder die labels had de printer en mij gefopt. Vorige week keek ik op tv naar een documentaire over prinses Diana. Ingeblikt en opgenomen op een recorder. Een kwartier voor het eind stopte het beeld, er was te weinig tijd gereserveerd voor de totale opname.
Wat is er aan de hand? Gaat de techniek mijn gelijkmoedigheid testen? Is de Boeddha digitaal gegaan? Word ik straks als labelprinter herboren?
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen.