Het was eind oktober 2016 toen ik bij de *Boerenbond in een Brabants provinciestadje naar binnen stapte om er, met het oog op de naderende winter, vogelvoer te kopen. Geen gewoon vogelvoer, maar premium, het beste van het beste van een zeer gerenommeerd merk. Een kilo pinda’s- gifvrij en een kilo gemengd zaad voor kleine vogels. Ik had een Boerenbondmedewerker nog om advies gevraagd. Bij de kassa rekende ik 22 euro af en dat was een koopje voor zoveel kwaliteit, besefte ik.
Eenmaal thuis vulde ik de silo’s met de noten en hing ze op. Die met de noten aan de balustrade van het balkon, zodat ze goed zichtbaar waren en ook bereikbaar voor de kleine specht, waar ik zoveel van hou. De silo met het gemengde premiumzaad hing ik aan het plafond boven het balkon. De silo is met een gazen kooi afgeschermd tegen grote vogels, de veelvraten. Het balkon is afgeschermd met een net- voor het oog nauwelijks zichtbaar, om de schijtende duiven buiten te houden. Zelf hou ik niet van het gekoer van die vogels en mijn benedenbuurman is boos op mij omdat ‘mijn’ duiven op zijn hoofd scheten. Ik vrees ook dat duiven ziektes over brengen, dat heb ik wel eens gehoord. Vandaar dat net.
Het wachten was nu op de meesjes in de diverse soorten, roodborstjes en meer van dat spul. De mazen in het net waren groot genoeg om ze door te laten. Een volle dag wachtte ik op de vogels. De wachtende dagen regen zich aaneen zonder meesjes, roodborstjes en meer van dat spul. De temperatuur daalde- daar was ik blij mee, dan konden de vogels geen voer meer vinden in de vrije natuur. Moesten ze wel alternatieven zoeken: mij. Vorige week landde er eindelijk een meesje op de uitsteeksels van de grote silo. Hij at niet maar zat een uur lang te dommelen. Blijkbaar moe van een lange reis.
Ik ben teleurgesteld, boos en verdrietig. Vogel, vogel, waarom hebt u mij verlaten? De natuur rond het redactiepand geeft antwoord. Er zijn nauwelijks kleine vogels in de Rotterdamse stadstuin waarin het appartementencomplex staat. Zijn ze dood, weg, naar het Zuiden getrokken? Of hebben ze een hekel gekregen aan mij omdat ik een hekel heb aan duiven die er ook niet meer zijn. Hebben de kleintjes zich solidair verklaard met de groten, de meesjes met de duiven? Moet ik eerst weer vrede sluiten met de koerende schijterds, een conflict riskeren met mijn benedenbuurman? Ik weet het niet meer- ik, de bodhisattva van het vogelland.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren.
Stiltespinster zegt
Waarschijnlijk zijn de vogeltjes vertrokken uit de grote stad omdat ze niet meer met elkaar kunnen communiceren. Hun mooie vrolijke vogelgeluid komt niet meer uit boven de vele decibels die een stad produceert.
Als mensen ziek kunnen worden van overmatig lawaai, dan geldt dat ook voor de dieren.
Joop Ha Hoek zegt
Dat kan wel kloppen- ik zie alleen maar grote kraaien in de kale boom hier tegenover. Die maken herrie voor tien.
Petra Klene zegt
Er komt echt geen vogeltje op je balkon wegens dat anti duiven net. Niet dat ze er in verstrikt raken, maar dat ze het net als een potentieel gevaar zien verstrikt te raken. Je denkt veel te veel als mens, verplaats jezelf nu eens in een meesje, tja en dan kom je niet op zo’n mallotig balkon met een netten barricade. Sterkte met vogels voeren, hier op het platte land komen zat meesjes buurten.