Vanavond keek ik naar het NOS-journaal, een item over politiemensen, brandweerlieden en andere hulpverleners die tijdens de jaarwisseling werden mishandeld of vuurwerk en stenen naar hun hoofd kregen tijdens hun werk. Een vakbondsman van de politie stelde voor hoge boetes van wel 5000 euro te geven aan lieden die zich daaraan schuldig maken. En ook de groep daarachter boetes op te leggen. De politie voelt zich in de steek gelaten door de politiek. Die wel ah en oh roept maar geen maatregelen neemt.
De hoogste baas van de nationale politie zei deze week dat in gezinnen, maatschappelijke organisaties, de maatschappij, u en ik dus, het respect voor hulpverleners een item moet zijn, moet worden besproken. Daarin heeft hij gelijk. Vrienden bekogel je niet met stenen en vuurwerk.
Wie zijn die mensen die politiemensen, brandweerlieden en ambulancepersoneel het leven zuur maken in een nacht die zo vreugdevol zou moeten zijn, als het oude jaar in het nieuwe overgaat? Als we elkaar een gelukkig nieuw jaar wensen. Is er alcohol in het spel, waarom gooien ze die vuurwerkbommen niet naar hun oma, hun ouders? Daar hebben ze waarschijnlijk een band mee. Onbekend maakt onbemind. Dus zijn hulpverleners- spel het woord maar eens goed, de pineut.
Toen ik zo zat te kijken naar dat item dacht ik: wij, ik, boeddhisten, kunnen ook een steentje bijdragen en voor die hulpverleners opkomen. Ze de hand reiken, laten weten dat ze ons dierbaar zijn. Als niemand anders helpt kunnen we op hen rekenen, op die tienduizenden mensen die er niet voor gekozen hebben om bekogeld te worden door mensen die ze willen beschermen. Ze verkeren momenteel in een bardo, met schreeuwende lieden, rook en vuur en explosies. Ze zijn dienbaar maar waarschijnlijk niet dierbaar. Zo voelt het. Ze zijn de kluts kwijt.
Vandaag heb ik een politieman geadopteerd, voortaan sta ik naast hem en zal hem steunen als hij het moeilijk heeft. Ik ben hem, hij is mij. Er zijn zestigduizend boeddhisten in Nederland en minstens net zoveel hulpverleners. Wij, boeddhisten, kunnen die mensen steunen door onze waardering voor hen uit te spreken. Dat gevoel uitdragen- uitspreken, in de maatschappij, in het gezin, in de sangha. Hulpverleners hebben ook recht op de bodhisattva in ons. Laten we dat kenbaar maken en ze in dat donkere bardo een gids zijn.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren.
raya zegt
Ik ben als kind opgevoed , in de nabijheid van hulpverleners , ik keek letterlijk op tegen de reuzen van de brandweer , zelf werk ik in de gezondheidzorg , ik kan het niet begrijpen dat erzoveel agressie is tegen deze hulpverlenrs , ik denk steeds ze proberen jou en je dierbaren te redden ???