Soms verdwijnen er mensen uit mijn leven. Ze zijn er wel, maar ze zijn dan gewoon weg, terwijl ik weet dat ik ze eigenlijk zou moeten zien. Nee, ik kijk nooit naar horrorfilms of doe aan paranormale zaken. Maar het zijn wel vreemde dingen die ik zie, of eigenlijk niet ziet. Misschien zijn ze wel gewoon te verklaren, of heb ik een nieuwe bril nodig. Dit voorjaar krijg ik van een oogarts kunststoflenzen in de ogen geschroefd.
Al vrij lang geleden nam ik in het buitenland afscheid van vrienden, een man en een vrouw, een echtpaar. Ze stonden mij op een grasveld uit te zwaaien, ik draaide me een paar keer om en zwaaide terug. Ineens zag ik de man niet meer, alleen de vrouw, ze zwaaide. Waar de man had gestaan zag ik een zwart gat, iets anders kan ik het niet noemen. Een paar weken later lag de man dood gevallen op dat stukje gras.
Een tijd terug keek ik in de binnenstad een vriendin na waar ik mee had geluncht. Ik zag haar lopen langs de huizen van de straat, ze werd steeds kleiner. Opeens was ze weg. Ik dacht: misschien een zijstraat in gegaan of bij haar auto gearriveerd. Maar dat was niet zo. Ze verdween uit beeld. Mijn beeld. Heel lang.
In het verleden werd ik gewaarschuwd -kreeg ik ingevingen- voor gevaarlijke situaties die mij te wachten stonden. Ik weet niet door wie of wat. Ik handelde er wel naar.
Het leven is nooit saai.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Geef een reactie