Word wakker het zonnetje is al op. Elke dag weer zorgt de zon er voor dat de duisternis verdwijnt en wij met een heldere blik om ons heen kunnen kijken. De zon is dana in zijn puurste soort.
Het kan zijn dat je omstandigheden niet zo best zijn, dat je ziek, neerslachtig, alleen of werkloos bent. Name it. Ook voor jou schijnt de zon, zelfs als zij niet zichtbaar is en zich achter de wolken schuilhoudt. De zon is van iedereen. Blank of zwart, man en vrouw, de zon discrimineert niet.
Ook ’s nachts, in de diepste momenten van ons leven, kan er hoop, zonlicht ontstaan. Afgelopen zondag werd het begin van de geallieerde vergismomenten op Venlo herdacht. De geallieerde hebben de opdracht een brug te raken die in 1944 door de Duitse bezetter wordt gebruikt om materieel en manschappen te vervoeren. In totaal vinden er meer dan tien bombardementen plaats en komen 219 mensen om het leven. Zondag werd een namenmonument onthuld met de namen van de slachtoffers zodat ze herinnerd zullen blijven.
Ik kijk naar de uitzending over de onthulling en ineens raak ik meer dan anders ontroerd over menselijk leed. Terwijl een zwart doek van het monument wegglijdt en de namen zichtbaar worden hoor ik gespeeld worden:
Blijf bij mij, Heer, want d’ avond is nabij.
De dag verduistert, Heere, blijf bij mij!
Als and’re hulp m’ ontbreekt, geluk m’ ontvliedt,
der hulpeloozen hulp, verlaat mij niet!
Een gebed om Gods hulp en nabijheid in de nacht. In dit prachtige lied klinkt ook hoop door: ‘de morgen daagt, de schaduw gaat voorbij’. Ik had het zeker al meer dan twintig jaar niet gehoord.
De tekst is een vertaling van Abide with me; fast falls the eventide, een lied van Henry Francis Lyte. De melodie Eventide is van William Henry Monk. Zo mooi en ontroerend, troostrijk ook. God en de zon.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Cecilia zegt
Dank