Wekenlang bleef de vraag onbeantwoord, in alle talkshows, uitzendingen van de Haagsche redactie van Het Journaal werd die gesteld, ook aan mijzelf, ik hield me op de vlakte, koos zogenaamd voor mijn gezin, politieke partijen stelden die positie ter discussie: ‘Spreek je uit, Reus.’
Nederland leek in rep en roer, alsof er geen onschuldige burgers om het leven kwamen in conflicten, oorlogen, miljoenen mensen honger lijden of omkomen door water en droogte door milieurampen. In Nederland 120.000 mensen aangewezen zijn op de voedselbank. Ik voerde de spanning kunstmatig op, zoals in de komst van Joachim Stiller, om nog effe te kunnen scoren vlak voor de verkiezingen. Mijn ego groeide en groeide. Het bleef maar sidderen in het Lage Land: ‘doet ‘ie het of doet ‘ie het niet.’
En nu, eindelijk, zeg ik: ‘Ik wil de nieuwe minister-president van Nederland worden. De komende Vaste Torenbewoner met geheugen.’
Joop Ha Hoek, de nieuwe redder van het vaderland, niet uit Delft maar Rotterdam. De stad van durvers en doeners. Veel beloven weinig geven, doet de gek in vreugde leven, weet ik. Een voedselbank is zo slecht nog niet, toch gratis happen.
Moedig voorwaarts!
Vrede en alle goeds.
Moge iedereen gelukkig en gezond zijn, vrij van leed.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
