Gisteravond, ik keek naar een uitzending van de Keuringsdienst van waarde over het bakken en verkopen van meergranenbrood, werd ik helemaal nostalgisch. Van jongsafaan heb ik, als zoon van een broodbakker, dikwijls mijn eigen brood gebakken. Zonder apparatuur maakte ik het deeg, mijn handen waren mijn gereedschap. Bloem, water en gist de ingrediënten.
Herinneringen kwamen boven, als vrienden ’s avonds laat op bezoek kwamen en we spelletjes deden, bakte ik tussendoor een volkoren brood en aten we dat ’s nachts op. En toen mijn kinderen klein waren stond ik op de zondagmorgen vroeg op om broodjes te bakken, volkoren, wit. Ik vond het heerlijk om dat deeg te maken en het proces van brood-in-wording mee te maken. Als de broodjes klaar waren rook het hele huis ernaar en hoorde ik op de trap kindervoetjes die hun weg zochten naar de keuken en daar broodjes wegpakten, zonder iets te zeggen en weer naar boven liepen.
Vanmorgen werd werd ik nog nostalgischer toen ik op de radio in Arbeidsvitaminen Corrie Konings Mooi was die tijd hoorde zingen over haar leven. De cd met haar liedjes lag altijd in mijn auto en werd vaak gedraaid. Ook tijdens de vakanties als ik met de moeder van mijn kinderen en de kinderen zelf 1100 kilometer lang op weg was naar een camping in Zuid-Frankrijk, in Bour (Boer). We zongen het luidkeels, en dan bedoel ik ook luidkeels: Mooi was die tijd.
Het vreemde was eigenlijk dat wij nog niet in die toekomst waren, die Corrie Konings bezong als verleden. Toen wij verliefd en samen waren, zo jong en onervaren. Dat verleden lag voor ons nog in het verschiet. Die vergankelijkheid.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Vincent zegt
Ik vind de bijsluiter anders ook best mooi, de treffende overkomst de reactie het herkenbare gevoel van raakvlak of vlak naast danwel net iets miss.. Kep em nu al 3x gelezen, blijft eh.. Ok, net iets te realistisch eigenlijk, denk wellicht, maar mooi beschreven, echt waar!
( Waar is die tijd toch gebleven.. n goeie, vraag ).