Met een zwaar hoestende Yindee, de middelste van onze 3 honden, moesten we op een zondagmorgen naar de dierenarts. En hoewel de zondag hier niet “onze” traditionele religieuze betekenis van de rustdag heeft, bestaat in een aantal sectoren ook hier de vrije zondag. Veel winkels zijn altijd open, maar (semi-)overheidsinstellingen, banken en dergelijke kennen een compleet vrij weekend, terwijl andere dienstverleners, waaronder privéklinieken en dierenartsen vaak zaterdagmiddag en zondag dicht zijn. Georganiseerde weekenddiensten zijn hier onbekend, dus was het zoeken naar een dierenarts die wél op zondag open was. Die bleek er te zijn, en nog wel redelijk dichtbij ook.
Nadat Yindee was onderzocht en gelaten een injectie had ondergaan, vond het praatje plaats dat bijna gebruikelijk is als ik voor het eerst op een plek kom. Waar ik woon, of ik een groot huis heb, waar ik vandaan kom. Gelukkig sprak de dierenarts heel goed Engels, zodat mijn antwoorden wat verder konden gaan dan aa-sai yu ti Nong Noi (ik woon in Nong Noi), mie baan lek lek (ik heb een heel klein huisje) en ma djaak pratheet Holland (ik kom uit Nederland).
Toen hij hoorde dat ik uit Nederland kwam veerde hij meteen op. Hij vertelde dat hij een vakantiereis naar Nederland had geboekt. 2 jaar geleden had hij zijn praktijk geopend en vanaf die dag was hij 2 jaar lang, 7 dagen per week, van 8 uur ’s morgens tot 8 uur ’s avonds open geweest, om geld te verdienen voor deze reis. Hij was altijd al geïntrigeerd geweest door dat landje dat grotendeels op het water veroverd was. En nu kon hij er eindelijk een keer heen. “Djiethon” (nadat hij uitgelegd had dat dat een dorp was met kanalen in plaats van straten, begreep ik dat het om Giethoorn ging) stond op het programma, en natuurlijk Emsterdem.
Verder wilde hij weten of hij beter naar de Zaanse Schans kon gaan, of naar Den Haag, waarvan hij had gehoord dat je er over de zee kon lopen. Als Hagenees en voormalig lid van de reddingsbrigade weet ik dat pogingen om over de zee te lopen meestal slecht aflopen. Toen hij een plaatje van de Scheveningse pier liet zien, begreep ik wat hij voor zich zag. Als we niet min of meer toevallig in het laatste jaar voordat we naar Thailand vertrokken een keer in de Zaanse Schans geweest waren, had ik hem daar niks over kunnen vertellen, maar nu kon ik hem behoeden voor de vergane glorie van de pier en vertellen dat Zaanse Schans een beeld geeft van het Holland van vroeger en ook nog in het gebied van de vele polders ligt.
Bijna was zijn reis niet doorgegaan, vanwege de onbezonnen acties van Bibi en Donald. Je moet er niet aan denken: 2 jaar voor niks gespaard voor een eenmalige grote reis. Dat is nog eens wat anders dan dat een jaarlijkse vakantie, betaald met het jaarlijkse vakantiegeld en verzekerd tegen annulering, niet door kan gaan. Maar uiteindelijk heeft hij zijn droom van toeren door Nederland gelukkig toch waar kunnen maken.
Een tijdje terug zagen we hem weer en natuurlijk wilden we weten hoe het hem bevallen was in Nederland. Het was allemaal heel mooi, zei hij, maar de manier waarop hij dat zei leek wat gereserveerd. Omdat Thaise mensen niet snel iets zullen zeggen wat je misschien niet leuk vindt om te horen, hadden wij de indruk dat het hem nogal was tegengevallen. In Nederland zouden we daar dan gewoon naar vragen, maar hier breng je iemand in verlegenheid als je doorvraagt in dat soort situaties. We vroegen daarom maar neutraal wat hem het meest was opgevallen. Zijn totaal onverwachte antwoord: dat parkeren zo duur is.
Blijkbaar had hij een auto gehuurd. Ik zei hem dat als ik dat geweten had, ik hem wel had gewaarschuwd om niet het centrum van Amsterdam in te rijden en daar te parkeren. Nu kwam hij toch een beetje los en vertelde over zijn avonturen als chauffeur. Hoe hij op de openbaar-vervoerbaan belandde, met toeterende taxi’s en bussen en rinkelende trams om hem heen, en geen idee hoe hij er weer vanaf kon. Hoe hij ogen te kort kwam om de om hem heen zwermende fietsers op tijd te zien, hoe iedere auto stopte voor overstekende voetgangers, en hoe hij een kapitaal moest neertellen om de parkeergarage weer uit te mogen.
Wat hem ook was opgevallen waren de enorme fietsenstallingen, het gebrek aan openbare toiletten en de onmogelijkheid om in een winkel of cafeetje even naar de wc te kunnen. “Alleen als je een drankje koopt, maar een glas water kost al 150 baht.” Ter vergelijking: een flesje water in een restaurant kost hier 10-20 baht. In sommige restaurants is drinkwater zelfs gratis. “En als er dan een openbaar toilet was, moest je daarvoor betalen. We zorgden er dus voor dat we altijd eerst naar de wc gingen voordat we vertrokken uit een hotel of restaurant.”
Uiteindelijk bleek dat hij, ondanks dat het allemaal wat duurder was uitgepakt, toch genoten had van Djiethon, Emsterdam en alle plekken waar hij verder was geweest. Als aandenken had hij op de bloemenmarkt in Emsterdem een delftsblauw zoenend boertje en boerinnetje gekocht. Eenzelfde setje als we jaren geleden al eens op de keramiekmarkt in Lampang hadden gezien. We hebben hem maar niet verteld dat dat typisch Nederlandse souvenirtje in zijn eigen stad gemaakt wordt en daar waarschijnlijk voor een fractie van de prijs te krijgen is.
Yindee is er overigens weer helemaal bovenop geknapt.
Geef een reactie