Ik kijk uit op een groot gebouw waarin best wel veel mensen wonen. Ik zie de post bezorgd worden, vuilnismannen halen het vuilnis op maar het leukste zijn de momenten dat er ouders met kinderen van enkele turven hoog op de galerij op weg zijn naar woningen. De kleintjes rennen vaak vooruit naar ik vermoed opa en oma of oom en tante. Of anderen.
Vandaag zag ik een reus van een vader met zijn enkele turvenkind op de galerij. Het kleintje reikte tot de knieholte van de vader. Ineens besefte ik hoe anders de blik is van kleine kinderen, ze lopen midden in hun kleine maar ook volwassen wereldje en zien met eigen blije verbaasde blik. Terwijl wij, volwassenen er op neer kijken. En dat is niet negatief bedoeld.
Laten we met een kinderlijke blik blijven kijken: ons steeds weer verbazen, organisch.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Geef een reactie