Regelmatig gaat het in de politiek en de media over de laagdrempelige zelfgekozen dood. Al jaren is het zo dat bij ondraaglijk en uitzichtloos lijden een verzoek kan worden ingediend om van dat lijden te worden verlost. Twee artsen voeren een gesprek met de aanvrager en checken dan of het lijden ondraaglijk en het leven uitzichtloos is. Bij okay vindt euthanasie plaats. De procedure en het uiteindelijk handelen moeten voldoen aan wettelijke voorwaarden. Je bent niet zomaar legaal dood in Nederland.
Je kunt ook zonder deze artsen het leven verlaten. Door de stichting De Einder is een boek uitgegeven waarin methodes worden omschreven om op een waardige manier een eind te maken aan het leven. In een bijlage worden middelen beschreven die in het buitenland te koop zijn en for sure effectief zijn. Je moet ze zelf aanschaffen en innemen want hulp bij zelfdoding is strafbaar.
Voor het gemak noem ik al die middelen maar De Pil. Zelf wil ik ook niet ondraaglijk en uitzichtloos lijden en leven. Mijn huisarts, partner (de kleindochter van zeevisser Thijmen) en mijn kinderen kennen mijn spelregels. Ik moest overigens bij het schrijven van deze column wel grinniken. Miljoenen vrouwen slikken De Pil om niet zwanger te raken en geborenen slikken De Pil om het leven te verlaten.
Is het leven je gegeven, geschonken? Ik weet het niet. Mijn twee kinderen zijn met liefde gemaakt en geboren. Het was een mooie tijd, de daad zelf, de zwangerschap van mijn toenmalige partner. De dikke buik, de geboorte, de moed en volharding van mijn partner bij de geboorte- die niet vanzelf ging. Maar schenk je leven? Kinderen vragen er niet om om geboren te worden. Het is de beslissing van de ouders om tot het stichten van een gezin over te gaan. Is het egoïsme? De behoefte om sinterklaas te vieren met je kinderen? Een voorschot op later, om niet te vereenzamen? Toekomstige mantelzorgers?
En dan nu en toch maar De Pil als levensverzekering?
Ik vraag me af: Gaat het kabinet Jetten de euthanasieregels versoepelen om vergrijzing van de maatschappij en pensioenperikelen tegen te gaan? Waar Jetten zich zoveel zorgen over maakt. Een laatste keer naar het sprookjesbos van De Efteling en dan de finale. Zonder tromgeroffel.
Een kwinkslag mag toch wel in deze ietwat droevige column. Toch? Ik proost op het leven, vier het leven, elke dag weer.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenindustrie.
Vrede en alle goeds!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Stiltespinster zegt
Mensen hebben behoefte aan een knuffel, aandacht, een gesprek, schrijft Chef. Daar heeft Chef een punt! Maar een tachtigjarige kan dit niet bij Facebook krijgen. Het gaat om direct, menselijk contact. Als je dat niet meer “ervaart” kun je je eenzaam voelen en naar de dood verlangen.