Ik verlang de laatste dagen zo erg naar de kust, wind, golven, zee, ruimte. En ik weet niet zo goed waarom. Mogelijk om mijn drukke geest te ledigen. Een paar weken terug liep ik een ernstige infectie op, lag een week lang gemiddeld vijftien uur per dag op bed. Dokter erbij, pittige antibiotica en daarmee begon ook de onrust door die werkzame stoffen die niet alleen de infectie bestreden maar ook rare dromen veroorzaakten.
Zo droomde ik dat ik in mijn voormalige huis in Brabant werd gegijzeld, door een raam naar de buren klom en dat daar de telefoon merkwaardig werkte en ik de politie niet kon bellen. Ik droomde dat mijn auto ergens geparkeerd stond en ik wist niet waar. Ik droomde van mensen die ik al lang niet had gezien, eigenlijk vergeten was. Nare contacten. En zo meer. Ik was rijp voor de GGZ. Die dromen hadden vrijwel allemaal te maken met verlies, afscheid nemen. En ze waren zeer heftig.
Misschien dat ik daarom verlang naar de kust, de Noordzee. Het gif van die medicijnen laten verdampen.
Eigenlijk ben/was ik een bosmens. Ik kom/kwam graag op de Veluwe waar een deel van mijn familie woonde. Mooie dorpen in het groen. Herinneringen aan vakanties daar met mijn ouders, jeugdherinneringen. Beekbergen. Loenen. Lekkere spritsen. Maar sinds een jaar of twee merk ik dat de bossen en heidevelden meer gewoontjes worden en dat ligt helemaal aan mij. Ze belemmeren mijn zicht, zo noem ik het maar.
Ik woonde en werkte ooit vijf jaar in Gelderland en Twente. Het was er prachtig met die bossen en vennen, moerasgebied ook, de Achterhoek, de Geldersman en Twentenaar. Wirkommen. Ik maakte er vrienden, voelde me er duizend kilo thuis en was er waarschijnlijk nooit meer weggegaan als ik niet op een dag Maggie MacNeal ‘Terug naar de kust’ op de radio hoorde zingen. Terug naar de kust, onbewust dat daar mijn jeugd voorbij ging, zong ze. Het lied gaat over niet kunnen aarden en heimwee hebben. Ik werd er diep door geraakt.
De tekst ging aan mij knagen en knagen, dat daar mijn jeugd voorbij ging en binnen een paar maanden trok ik weg uit het prachtige Twente met die stoere mannen en vrouwen. Via een lange omweg ben ik weer terug bij de kust, hemelsbreed dan niet ver. Ik heb weer zicht.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Take care out-there.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.