Ik ben als kleinzoon van een dahliakweker van mening dat ik de natuur zijn gang moet laten gaan. Niet snoeien en knippen in planten, die weten zelf wel wat het beste is. Hoewel mijn opa Johannes Vink daar een andere mening op nahield, hij schiep nieuwe soorten dahlia’s, onder andere de zwarte. Hij beinvloedde de knollen wel degelijk met kruisingen en enten.
Op het balkon van de Kloosterbunker staat in een grote keramische pot een cornus die alle kanten uitgroeit. Vol vrolijkheid. Nog niet zo gek lang geleden geplant in verse potgrond. Het begon een paar weken geleden, er groeiden paddenstoelen/zwammen uit de aarde. Eerst een paar, later meer. In een dag werden ze zichtbaar, met witte kapjes. Geheel tegen de aard in begon ik ze te verwijderen, onder het kapje zaten in de aarde lange witte pijpjes. Met een tuinschepje woelde ik de aarde om, maar ze bleven komen, in een paar uur tijd.
Vanmiddag weer, ik was vastbesloten er niet op te reageren, maar stond even later de paddenstoelen uit de grond te trekken en naast de pot te deponeren, al een bergje hoog. Het is dwangmatig handelen, dat besef ik wel.
Op het internet lees ik dat het wel vaker voorkomt dat er uit potgrond paddenstoelen groeien. Het kan geen kwaad, zeggen ze. Zolang je ze niet opeet, zijn ze niet schadelijk, niet voor jou en niet voor je plant. Het kan zelfs goed zijn voor de potgrond; paddenstoelen zetten organische stoffen immers om in voedingsstoffen voor je planten. Het kan zijn dat er paddenstoel sporen in de potgrond zaten toen je het kocht, of dat deze door de lucht in je pot zijn beland. Alleen onder ideale omstandigheden (die verschillen per soort) groeien er ook echt paddenstoelen omhoog. Vaak is het een teken dat de grond goed veel voedingsstoffen bevat, heel soms kan het zijn dat je je grond iets te vochtig houdt, lees ik.
Mijn geest bromt: kunnen die sporen niet in de woonruimte van de Kloosterbunker terecht komen, in mijn longen, de kamerplanten? Waarom komen ze niet een deurtje verder uit de grond en verstoren ze mijn handelingen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.