Tot mijn grote verbazing las ik dat in Nederland het aantal zelfdodingen van jonge mensen in één jaar bijna is verdubbeld! In 2016 waren er 48 jongeren tussen 10 en 19 jaar die een eind aan hun leven maakten. In 2017 is dit aantal gestegen van 48 tot 81 kinderen. Wat maakt onze jeugd zó ziek?
Het sterk toegenomen aantal zelfdodingen in 2017 is uiterst zorgwekkend. Ondanks de toegenomen maatschappelijke aandacht voor de gevolgen van burn-outs, depressies en de groeiende vereenzaming in het algemeen, hebben vorig jaar twee keer zo veel jongeren hun leven beëindigd. Dat waren 81 zelfdoding, waarvan 31 jongens en 50 meisjes: een triest en betreurenswaardig record.
Het aantal jongeren dat met suïcidale gedachten worstelt moet nog veel hoger liggen. Over het aantal mislukte suïcidepogingen zijn geen cijfers beschikbaar. Het sterk toegenomen aantal zelfdodingen onder jongeren roept verschillende maatschappelijke vragen op. De belangrijkste die ik mij stel is: “Waarom verliezen deze jonge mensen hun zin om te leven?”
Opvallend was dat onder de vele zelfmoorden onder jongeren in 2017 ook een kind in een jeugdinstelling stierf waar het onder professioneel toezicht in behandeling was. Helaas is ook de jeugdzorg zelf al jaren een zorgenkind van de overheid. Het blijft onverteerbaar dat in de jeugdzorg, met alle daar aanwezige kennis en ervaring, nog steeds te weinig kan worden bereikt.
Het beleid van de regering om zorgtaken te decentraliseren heeft ondanks de belofte op een betere toekomst nog steeds niet kunnen zorgen voor meer beschikbaarheid of hogere kwaliteit in de jeugdzorg. De gebrekkige samenwerking tussen de vele betrokken overheidsinstanties is hierbij een structureel probleem dat vernieuwing in de weg staat.
In Nederland houden zich meer dan 10 instanties bezig met de zorg voor jongeren. Maar wie voelt zich in de jeugdzorg daadwerkelijk nog verantwoordelijk voor het welzijn van het kind in nood? Het kind wordt veelal een speelbal van de bureaucratie die de jeugdzorg verkrampt en nalatig maakt. Het hoge aantal zelfdodingen in 2017 lijkt hiervan een alarmerend gevolg te zijn dat dringend meer aandacht vraagt.
Beseffen we wel genoeg dat het ook om onze eigen toekomst gaat? Want die wordt bepaald door onze kinderen. Kinderen zonder toekomstverwachting zijn niet in staat om iets moois van het leven te maken. Een jeugd met een uitzichtloze toekomst is het begin van een uitzichtloos bestaan voor ons allemaal.
Alhoewel het de eerste verantwoordelijkheid van de overheid is om dit probleem aan te pakken kan toch ieder van ons ook een belangrijke bijdrage leveren aan een betere zorg voor kinderen. Wij hebben allemaal op de één of andere manier met kinderen en jonge mensen te maken. Ieder van ons kan jonge mensen positief beïnvloeden om iets moois van het leven te maken.
