Al enkele dagen wordt er in het appartement boven de redactiebunker gewerkt, mogelijk worden bouwkundige zaken hersteld of in orde gebracht. Zo lijkt het, het is maar gissen. Maandag werd er geboord en geslepen, het geluid ging door merg en been. Alsof ze in de bunker aan het werk waren, zo dichtbij.
Ik begon te fantaseren: zou de arbeider wel gehoorbescherming dragen? En een stofmasker? Waarmee was hij bezig? In wiens opdracht? Hoe lang zou de klus duren? Van het geluid zelf had ik niet zoveel last, het was maar geluid. Ik vond het fijn dat de arbeider boven me werk had en het met zijn klus mensen naar de zin kon maken.
Gistermorgen stond er een arbeider voor mijn deur. Hij belde aan en zei dat hij kwam klussen in de woning. Ik zei: Ik denk dat u verkeerd bent, er is hier niets te klussen. Misschien moet u hierboven zijn, daar zijn ze wel aan het werk. De arbeider zei dat hij geen adres had gekregen, op zichzelf wel vreemd want ik ben toch ook een adres. Mooie dag nog, zei de man. Even later hoorde ik hem vrolijk boren en slijpen.
Ook vanmorgen was de arbeider bezig. Ik zal nooit weten wat er aan de hand is hierboven omdat ik geen contact heb met deze buren. Ik zal daarin moeten berusten. Meer valt er niet over te schrijven.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan.
