Opeens had ik er helemaal genoeg van, werd zelfs een beetje pissig op mezelf maar meer nog op de fabrikanten van paracetamol en andere tabletjes die het leven bij koorts, griep en verkoudheid wat aangenamer maken. Volgens mij is de kans om zo’n doosje aan de voor mij verkeerde kant open te maken vijftig procent. Maar vijftig bestaat dan opeens niet meer in mijn leven. Want voor mijn gevoel altijd, als ik het doosje met pillen met enige graagte dus snelheid open- haast, haast, de koorts moet onderdrukt worden, stuit ik op de bijsluiter.
Een vervelend, onbuigzaam stuk papier waar je werkelijk niet omheen kan. Een blokkade, de opwekker van chagrijn. Dus blijft er niks anders over dan het doosje aan de andere kant te openen en de strip met tabletten eruit te trekken. Ik heb het opgegeven om te beredeneren waarom ik in die zin altijd pech heb. En nee, het heeft er niet mee te maken hoe ik het doosje voor me houd bij het openen.
Dit speelde kortgeleden. En het beheerste mijn gedachten, wroetend en wriemelend in mijn geest, het vervelende ventje in mijn geest had weer iets gevonden om te kicken. Langzaam manoeuvreerden deze gedachten zich tijdens een etentje richting keel en mond, ik kon het proces niet stoppen.
Ik legde het probleem voor aan mijn tafelgenoten. De jonge man zei dat er wel een wiskundige verklaring voor was aan te voeren. Een wetenschapper wist het wel te weten. De jonge vrouw zei dat het misschien de bedoeling van de fabrikant was dat het doosje aan de verkeerde kant werd geopend, om de bijsluiter zichtbaar te maken en onder de aandacht van de gebruiker te brengen. Maar, zei de jonge vrouw, het had misschien ook iets te maken met aandacht. Met aandacht je ding doen.
En vanaf dat moment spookte dat weer door mijn hoofd. Met aandacht lopen, zitten, koken en plassen, lezen en schrijven, mensen en dieren tegemoet treden. Hoe kon ik het als razende Roeland vergeten.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Geef een reactie