Kleurrijk zijn mijn gedachten – wit is mijn geest

 

Terra incognita is Latijn voor onbekend gebied. Het is een term uit de cartografie waarmee je een oord aanduidt waarover niets bekend is.

Op globes en kaarten werd terra incognita vroeger aangegeven met witte vlekken, en soms met de tekst ‘Hier zijn draken’ (Latijn: Hic sunt dracones) of ‘Hier zijn leeuwen’ (Hic sunt leones), want het onbekende werd en wordt als vreeswekkend ervaren. Desondanks of juist daarom werden er vanaf de vijftiende eeuw tal van ontdekkingsreizen georganiseerd om de witte vlekken op de kaarten in te vullen en het areaal van het terra incognita te verkleinen.

Het spirituele pad kan je opvatten als een uitnodiging om het bekende terrein – jijzelf, je gedachten, de medemens en de wereld waarin je leeft, diepgaand te onderzoeken. Je weet nooit wat je daarbij zult ontdekken of kwijtraken, ook al denk je aanvankelijk van wel, anders zou je er niet aan beginnen.

Zelf moest ik tot mijn ontsteltenis keer op keer constateren dat het oppervlakkig bekende ten diepste onbekend was. Mijn weg werd geen ontdekkingsreis waarbij onbekende gebieden ontsloten werden, maar een toedekkingsreis waarbij ik met gum en witkwast in de hand en met pijn in mijn hart mijn terra cognita stukje bij beetje prijsgaf aan het onbekende. Waarvan het natuurlijk al die tijd deel was blijven uitmaken, zeg ik achteraf.

Naarmate ikzelf, mijn gedachten, de medemens en de wereld witter werden, kon ik ze steeds moeilijker uit elkaar houden, en ten slotte heb ik het maar opgegeven. Wat niet betekent dat alles één is, want hoe kan iets dat je niet kunt afbakenen nou verifieerbaar één zijn met iets dat je ook niet kunt afbakenen?

In de beeldspraak van het terra incognita is wit de kleur van niet-weten. Witten is het uitgummen van al je ideeën over wie je bent, over de liefde, over de dood, over zingeving, over de weg, over ethiek, denken, God, meditatie, verlichting, lijden, de bodhisattvagelofte, waarheid, metafysica, waarneming, non-dualiteit, de vrije wil, gemoedsrust, en wat al niet. Wit noem je iemand die het allemaal niet meer weet.

Na het witten rest de witte alleen nog het witten van het witten zelf. Pas als hij ook zijn witte bril heeft afgezet, is hij werkelijk wit, dat wil zeggen, niet. Want werkelijk wit bevat alle kleuren van de regenboog, leerde Newton al.

Kleurrijk is mijn persona, kleurrijk zijn mijn gedachten, kleurrijk is mijn medemens en kleurrijk is de wereld.

 

Kleurrijk zijn mijn gedachten – wit is mijn geest

 

Deze tekst maakt deel uit van de doorlopende serie Wat is spiritualiteit? Illustraties Lucienne van Dam.

 

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageren is niet meer mogelijk

Menu