“Gisteren stak een weggebruiker zijn middelvinger naar me op. Ik dacht: Het ís ook mijn schuld. Nee, het is zijn schuld. Nee, we zijn beiden schuldig. Nee, we zijn beiden onschuldig. Nee, we zijn beiden een beetje schuldig en een beetje onschuldig. Nee, het is de schuld van de gemeente, die hier een stoplicht had moeten plaatsen. Nee, het is de schuld van de wegenbouwer, want zonder weg hadden we hier niet gereden. Nee, het is de schuld van de fietsenfabriek, want zonder fiets had ik hier niet gefietst. Nee, het is de schuld van mijn baas, want zonder hem was ik nog thuis geweest. Nee, het is de schuld van onze ouders, want zonder hen waren wij nooit geboren. Nee, het is de schuld van het hele universum, want als ook maar één factor anders was geweest… Maar ‘het universum’ is een concept, dus kan het ook niets veroorzaken. Als vrije wil niet bestaat is de schuldvraag sowieso niet aan de orde. Is oorzakelijkheid niet slechts een categorie van het denken? Misschien droom ik dit alleen maar. Misschien ben ik slechts het doek waarop deze film verschijnt. Bestaat dé waarheid eigenlijk wel? Misschien is alles wel waar en onwaar tegelijk. Misschien is alles wel waar noch onwaar. Misschien is ‘alles’ ook maar een woord. Misschien dit, misschien dat – nou ben ik het zat.”

“En toen?”

“En toen was ik weer thuis.”

 

vinger naar de maan

 

Deze tekst maakt deel uit van Verdwijnpunten, een serie over vaste en vlottende visies.

 

Categorieën: Hans van Dam
Tags: , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

2 reacties op Vinger naar de maan

  1. bart schreef:

    Wat een onzin,…..om schuldige aan te wijzen zijn er rechters in het leven geroepen. Phoe Phoe wat een drukte, storm in een,…. la maar zitte

Menu