Waarin we kennismaken met de monist.

Je hebt van die mensen, die leven erop los. En je hebt van die mensen, die zoeken erop los.

Onder zoekers heb je er die uit zijn op Geluk, zuiver Geluk en niets dan Geluk. En je hebt er die uit zijn op de Waarheid, de hele Waarheid en niets dan de Waarheid.

Wat voor zoeker ben jij?

Onder waarheidszoekers heb je er die de Waarheid wél vinden en je hebt er die de Waarheid niet vinden, niet in dit leven of nooit niet.

Onder vinders heb je er voor wie de Waarheid pluriform is en je hebt er voor wie de Waarheid uniform is.

Die laatsten, de eenvoudigen, zijn eenvoudig te herkennen aan hun uniforme kleding, hun uniforme gedrag en hun uniforme uitspraken en gebaren.

Ze zeggen voortdurend ‘alles is één’ en steken daarbij één vinger op, meestal de wijsvinger.

Als ze het niet zeggen, dan denken ze het wel:

Alles is één.

Mensen voor wie alles één is, heten monisten.

Zij wéten dat de werkelijkheid in werkelijkheid ondeelbaar is.

Ze hebben de menigvuldigheid doorzien en doorzien hem ieder moment opnieuw.

Ze trappen er niet meer in en het is hun missie dat niemand er ooit nog intrapt.

Ken jij zo iemand? Ben jij zo iemand?

Op een of andere manier worden monisten heel gelukkig van de eenheidsgedachte. Maar vooral op één manier – door hem eindeloos te herhalen.*

Wat daar zo fijn aan is, weet ik niet. Zelf voel ik er niks bij. Mij maakt het niet uit of alles één is. Ik word er niet warm of koud van.

Misschien dat de chaos van het bestaan met zo’n monistische gedachte in één klap overzichtelijk wordt?

Misschien dat je als werktuig of manifestatie van het ware Zelf of het ene Bewustzijn voortaan nergens meer verantwoordelijk voor bent?

Misschien dat het leven en je verleden minder zeer doen als je het een illusie noemt?

Misschien is het wel de gedachte dat je nooit meer buiten de boot kunt vallen.

Als alles één is, hoor jij er ook bij.

Je mag er zijn.

Jijzelf bent Dat.

Voel je je toch nog eens eenzaam, dan heb je daar een goede verklaring voor:

Je bent ook alleen.

Iederéén is alleen.

Er is er maar Eén, dat zijn wij.

Ook wie zich buitengesloten voelt, ben Ik.

En het mag nog Verlichting heten ook!

Zelf-realisatie!

Transcendentie!

Je bent het relatieve ontstegen en één geworden met het Absolute!

Redenen genoeg dus om monist te worden.

Of het nou de Waarheid is of niet.

Je bent gewaarschuwd.

* Ikzelf word gelukkig van de gedachte dat ik het allemaal niet weet en niet meer hoef te weten. Die maakt de chaos van het bestaan in één klap draaglijk, interessant, een bron van vermaak, vaak. Al val ik daardoor behoorlijk buiten de boot.

Index | Vorige | Volgende | Alle

 

Categorieën: Hans van Dam
Tags: , , , , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageren is niet meer mogelijk

Menu