In Manchester is door een man een bom tot ontploffing gebracht, aan het eind van een popconcert. Tot nu toe tweeëntwintig mensen, onder wie een meisje van acht, kwamen om het leven. Bijna zestig mensen raakten gewond. IS heeft deze gruwelijke daad opgeëist.

Er verschenen gewone mensen en hoogwaardigheidsbekleders op de tv. Ze zeiden dat ze zich niet van de wijs lieten brengen door terroristen en dat hun (het) leven gewoon door moest gaan. Ze willen niet buigen voor terreur, dat zou de terroristen in de kaart spelen en tot winnaars uitroepen. En zo speelde de voetbalploeg Manchester United gisteravond tegen Ajax in Stockholm en won. De burgemeester van Manchester had van tevoren gezegd dat een overwinning misschien de bevolking van zijn stad nog meer zou verbinden. Winnen zou ook een eerbetoon zijn aan de slachtoffers, zeiden anderen.

Zo werd het beeld van het omgekomen achtjarig meisje, dat zo hoopvol de wereld inkeek, overschaduwd door dat van dronken voetbalsupporters en een daverend gejuich in het stadion zelf. Alsof er geen bom was afgegaan. Ik vraag me af: wat is er mis met rouwen, het afzeggen van evenementen als het leed tot in de naden van het bestaan voelbaar is. Dat er geen plaats meer is voor spelletjes. Voor lullig vertier. Dat je verlangt naar stilte om dat geluid van die bom een plek te geven.

Rouwen hoort bij het leven, is heilzaam. En nee, terroristen winnen niet als het grote, niet in woorden uit te drukken verdriet, zich in rouw, in stilte vertaalt. Dat is juist wat terroristen missen: contemplatie, mededogen. Ze zijn altijd de verliezers.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef,  de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij  corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord.

Categorieën: Columns, Joop Hoek
Tags: , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

4 reacties op Het jaar 2017 – de honderdenvijfenveertigste dag – een dood kind van acht

  1. Paula schreef:

    Een goed stuk; mee eens.

  2. Willem schreef:

    Rouwen is noodzakelijk om verlies te verwerken. Maar ja, als het je eigenlijk niets kan schelen is het geld blijkbaar belangrijker.
    Denk maar aan de minuut stilte van 11 seconden, door Sepp Blatter in acht genomen na het overlijden van Mandela.
    Betaald voetbal…. het zou verboden moeten worden.

  3. Robert schreef:

    Zo zie je maar dat voor Het Grote Geld niet mag wijken. Je hebt gelijk. De saamhorigheid die ze proberen te krijgen in een voetbalstadion is waarschijnlijk nog veel groter als we gezamenlijk rouwen. Ondertussen moedig voorwaarts.

  4. Harry Ockhuysen schreef:

    Goed en mooi gezegd Joop.
    Dank je

Menu