Er is geen hoger moreel standpunt. Er is alleen de weg van het midden.

Het was weer tijd een nieuwe keizer te kiezen. Het werd ditmaal de boeddha van de bouwplaats.

Wat hij gedaan en gezegd had om te worden gekozen, was lang niet altijd fraai, laat staan sjiek. De keizer sprak de taal van de bouwplaats terwijl zijn schatkist rijk gevuld was. Maar daarin vertolkte hij ook op zijn manier het lijden van een radeloze wereld dat zich dag in, dag uit afspeelt in een repeterende breuk van onzekerheid.

In zijn dagen, in een ander land, preekte de Boeddha over de verantwoordelijkheden van de goede koning. Die liet hij veel ruimte in het wereldlijke domein, zolang hij het spirituele domein ontzag.

Nu worden er veel tranen geplengd. Maar als het geach- en geweeklaag voorbij is, rest ons de uitdaging de koningen en keizers van deze wereld uit te dagen zich te laten inspireren door onze spiritualiteit van mededogen, opdat zich ook in hen de boeddha kan onthullen.

Alleen wanneer we elkaar aanspreken in het grenzeloze vertrouwen van het leven met lege handen, is er hoop dat ons lijden heling vindt. Dit is de uitdaging. Dit is de plaats.

Zo zijn boeddhisten de geschiedenis lang het wereldlijk gezag tegemoet getreden. Daarbij was de focus vaak meer gericht op de elites en de privileges dan op het spirituele welbevinden van de ontrechten.

Er is geen hoger moreel standpunt. En tegen de achtergrond van de geschiedenis zou dit zeker boeddhisten niet toekomen.

Er is alleen de weg van het midden. Laten wij in elkaar en in de keizer de boeddha blijven zien. Laten wij ieder op eigen wijze de dhamma manifesteren en bevrijding een kans geven voor iedereen. Er is nog werk te doen op de bouwplaats en in de wijngaard.

Namu Amida Butsu,

Taigu

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Categorieën: Columns en Jules Prast Tags: president, Trump, USA, en verkiezing 

1 reactie op De boeddha van de bouwplaats

Menu