Ik passeerde de deur van het appartement net op het moment dat een oudere man- naar later bleek een bezorger van een apotheek, een zak (met medicijnen) in de handen van een krachtig gebouwde jonge man duwde. De ontvanger, met zwart mouwloos hemd aan en armen als scheepstouwen, keek verbaasd naar het pakketje en de leverancier. Hij zag er ook niet uit als een patiënt. Oh, het is een vergissing, zei de brenger, ik moet in een ander gebouw zijn. De deur ging dicht en de situatie was opgelost.

Het kan altijd gebeuren dat er iemand bij je voor de deur staat om iets te brengen. Niet een pakje maar een boodschap of een kritische mededeling. Iemand die je aanspreekt op je gedrag of motieven. Of dat er iemand naast je zit in een gezelschap en jouw ideeën of leefwijze op luide toon bekritiseert. Die de wijze waarop jij je leven inricht maar waardeloos vindt en dat niet onder stoelen of banken steekt. Bijvoorbeeld, dat je elk jaar wel een os oppeuzelt, eieren eet en kaas. Dat je leren schoenen draagt, gemaakt van een huid die ooit een dier in leven hield. Dat dieren worden doodgemaakt of gemarteld (eindeloos gemolken, eieren weggehaald). En IK houd dat in stand. Begrijpen jullie, zo’n guurder.

Doosje, wat krijg je op je bord, ongevraagd, 11 januari 2014Ik stel me voor hoe ik op die verwijten zou reageren. Je weet dat de reaguurder gelijk heeft, dat het niet betamelijk is als een dier voor jou of voor andere mensen wordt gedood, dat een kip haar hele korte leven aan de leg blijft omdat de boer haar legsel weghaalt en ik dat koop. En dat de koe…

De theorie is gemakkelijk. Vriendelijk blijven, de reaguurder gelijk geven en hem of haar met een open mind en begrijpende glimlach tegemoet treden. Maar het is een ongemakkelijke situatie. Je wordt aangesproken op je gedrag en je kunt geen kant uit. Het dragen van leren schoenen is geen misdrijf, maar een morele kwestie. Hoe lang zou ik dat vol houden? Met een heldere geest, vriendelijk, met metta. Zou ik beterschap beloven? Mijn leefwijze veranderen? Wegkruipen, net doen of ik dood en blind was? Of de reaguurder een flinke verbale mep verkopen? Weglopen? Onder de kast kruipen met allemaal wijze boeddhistische boeken.

Ik woonde geruime tijd in een klein dorp. Wel elke maand liepen daardoor getuigen van Jehova langs de deur om daar hun boodschap af te geven. Ik nodigde de twee-ze lopen vaak in koppels, waarom weet ik niet, altijd uit om een kop thee met mij te drinken. Een lekker stukje appeltaart erbij. Er was geen sprake van dwang, we waren gelijkwaardig en spraken heel rustig over levenskwesties. Aardig zijn voor anderen en voor jezelf, goed je werk doen, mensen niet uitschelden of beledigen, goede ouders zijn. Op weg naar de voltooiing. Als ze weggingen kreeg ik de Wachttoren in handen gedrukt en gaf ik hen BoeddhaMagazine, waar ik voor schreef. Ja, dat ging me redelijk goed af, ik ging van die mensen houden.

Ik oefen me suf in geduld en gelijkmoedigheid. Als er een geluk makende sfeer is, als er geen verbale bulldozers in mijn omgeving verschijnen, gaat me dat redelijk goed af. Vandaag had ik zo’n opvoedende dag dat ik een artikel had willen schrijven en dat ik klem gebeld werd. Het begon al vroeg en duurde de hele dag. Op de redactie moesten er problemen worden opgelost, ik verstuurde tientallen mailtjes en van het maken van het artikel kwam helemaal niks terecht. Toch kon ik het opbrengen om iedereen met wie ik contact had een fijn weekeinde en een prettige dag te wensen en ook nog welgemeend. Het waren maar kleine schokjes op de schaal van Richter. Ik had er maar dertig seconden flink de pest in.

Maar in een andere afdeling in de geest rommelt het behoorlijk. Deze week werd ik met de beste bedoelingen door iemand aangesproken op mijn kwaliteiten als uitgever. En geloof me, als ik ’s morgens wakker word is dat het eerste waar ik aan denk. Het is niks ernstigs en ik kan het zo oplossen en de iemand heeft ook gelijk en ik ook en ik kan die iemand bellen en zeggen hoe het me bezighoudt en dat ik me lullig voel en de iemand zal dan zeker zeggen dat dat niet de bedoeling was maar dat er wel iets niet klopt. Mijn geest is verstoord en het pad ver weg. Ik wil het niet, mijn samengestelde delen willen  het niet, maar mijn ego heeft de smoor erin en beheerst de situatie, dat vervelende ventje.

Dus ik doe op dit moment niet open als er gebeld wordt en er iemand met een doosje voor de deur staat. Want je weet nooit wat er in zit. Ik ben effe niet thuis. Heb nog duizend kilo geduld te oefenen en wijsheid te vergaren. Of heeft u nog een portie voor me liggen?

Dit is deel negentien in een serie columns van Joop Hoek.Boeddha Dagobert Duck commercie in het boeddhisme

Moge iedereen gelukkig zijn, ook zonder reaguurder.

Cartoon Ardan.

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën: Columns, Joop Hoek
Tags: , , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

5 reacties op Ik heb nog duizend kilo geduld te oefenen en wijsheid te vergaren…

  1. Menno Prins schreef:

    Meer dan herkenbaar, Joop. Wat ik mij regelmatig afvraag, ja werkelijk, is of het beeld dat ons geschetst is van Boeddha en bodhisattva’s wel volledig is. Zijn zij werkelijk gedurende 24 uur per dag, 7 dagen in de week, 52 weken per jaar en dat minstens 80 jaar achtereen onafgebroken gelijkmoedig geweest? Altijd beleefd? Nooit een keer uit hun humeur? En droegen zij nimmer een reepje leer? Aten zij geen eieren? Dronken zij geen melk? Of waren het bij kritische beschouwing geen mensen zoals wij, maar zweefden zij voortdurend een paar centimeter boven de modder, zodat zij altijd schone voeten hielden?
    Ik geloof daar niets van. Wat dat betreft herken ik mij wél in de woede van bodhisattva Jezus van Nazareth die een keer als een losgebroken stier door een tempel raast en alles ondersteboven kiepert. Hoezo gelijkmoedig? In mijn overdenkingen kom ik regelmatig uit bij zeer menselijke boeddha’s en bodhisattvan’s, die af en toe zelfs uit hun slof schieten wanneer zij – in hun menselijke hoedanigheid – geconfronteerd worden met (vul maar in). Boeddha’s en bodhisattva’s waaraan iedere menselijkheid vreemd is … daar kan ik niets mee. Misschien komt dat ooit nog, wanneer ik zelf alle menselijkheid kwijt ben, want pas dan kan ik mij aan hen spiegelen en mij in hen / hen in mij herkennen.
    Moge je gelukkig zijn, in al je menselijkheid.

  2. Jana schreef:

    Mooi gesproken, Joop! Gisteren vond ik de volgende spreuk van Eckhart Tolle in mijn mailbox. Volgens mij geldt dit ook voor kritiek leveren op een ander:

    Klagen is een populair denkpatroon
    waardoor het ego zichzelf versterkt.
    Door dat te doen maak je andere mensen
    of een situatie ‘fout’ en jezelf ‘goed’
    In werkelijkheid versterk je
    alleen maar de illusie van het ego.

  3. Sjoerd schreef:

    Hallo Joop,
    Heel herkenbaar en uit het hart gegrepen, zeker op dit moment na een meningsverschil met een nabije ander. Blij dat je het zo helder verwoord, niets menselijks is mij vreemd merk ik!
    Ook voor de heer Gotama en de zijnen zal het leven niet alleen maar pais en vree geweest zijn, als ik zo de studies van Schuman lees over het historisch perspectief van Gotama’s leven.
    Ik heb toch hoop dat dit alleen maar de stenen op mijn weg blijken te zijn, waar ik af en toe goed door op mijn plaat ga.
    Opkrabbelen en verder gaan maar weer. En opletten dat ik mij niet al te erg laat meeslepen door gekwetstheid en pijn.

  4. Margreet schreef:

    Joop, heel herkenbaar, je verhaal, en troost je, deze ervaringen zijn lessen die je nodig hebt blijkbaar, want zo is het ook weer he, de dingen waar je mee worstelt komen net zolang terug op je pad totdat je er een balans in vindt. En de lessen komen altijd op een moment dat je denkt dat het goed gaat…..
    Ga wandelen, bewegen, je aandacht op iets anders richten, accepteer wat je te aanvaarden hebt en de antwoorden en rust vind je heus wel weer, want zo is het dan ook weer: alles veranderd, niets blijft wat het is

  5. Rudolf schreef:

    Joop, ik heb nog wel wat voor je waar je verschil kunt maken als het erom gaat dat eenieder gelukkig moge zijn. Wat dacht je van je handtekening zetten onder het volgende loffelijke burgerinitiatief: https://www.ikbenonbetaalbaar.nl/

Menu