Een paar dagen geleden verscheen er een berichtje op mijn scherm. Iemand wilde lid worden van een –mijn?- Linkedin netwerk. Tenminste, zo interpreteerde ik dat. Automatisch en totaal niet geïnteresseerd in de voor mij onbekende aanvrager drukte ik op de ja-knop. Dat doe ik al jaren zo. Als onbekende mensen mij als hun waardevolle relatie, zelfs vriend willen zien, vind ik dat prima. Misschien dat ik door mijn virtuele aanwezigheid op dit ondermaanse iets voor hen kan betekenen. Ik weet ook dat sommige werkgevers hun personeelsleden dwingen om een uitgebreid netwerk te creëren, dus als ik een handje kan helpen, prima.

Blijkbaar zit er ergens op de wereld iemand die mij die houding kwalijk neemt en mij een lesje wilde leren. Want het drukken op die ja-knop leverde een reactie op. Linkedin liet mij weten dat er in hun voorwaarden, zo begreep ik dat tenminste, iets veranderd was en dat ik instellingen moest veranderen. Ik moest een wachtwoord en emailadres intikken, dan zou het wel goed komen, zo dacht ik en adviseerde Linkedin, zo begreep ik. Na wat zaken ingeklopt te hebben liet Linkedin mij weten dat de operatie succesvol was verlopen.

Te succesvol. Even later stroomden de reacties binnen. Zo van ‘ja, ik wil je vriend/partner/relatie of wat dan ook’ zijn. Mensen die ik al lang dood waande bleken nog springlevend. Mensen die ik onder een spamfilter had geplaatst, hadden de uitnodiging vermoedelijk ook ontvangen. Nu wisten ze dat ik ook nog in leven was. Ik voelde me een echte koekenbakker.

Met het wijzigen van de voorwaarden had ik mogelijk mijn lijst van vele honderden emailadressen gekoppeld aan wat weet ik niet. Een halve dag lang probeerde ik de stroom in te dammen. En ging de mensen die zo vriendelijke waren geweest mij virtueel in hun armen te sluiten, terug berichten. Nee, het is een fout, ik heb me vergist, schrap me, dit wil ik niet, dit was niet de bedoeling, zo schreef ik. Ik maakte het alleen maar erger. Mensen lieten me weten dat ze ook automatisch op de ja-knop hadden gedrukt, en dat ik me niet zo veel moest verbeelden. Slechts een van de beantwoorders liet me weten dat hij al gelinkt was aan mijn – een- netwerk. Gelukkig, de wereld bestaat niet uit uitsluitend automatische ja-op-de-knop-drukkers. Ik overwoog nog even de webmaster van het BD te vragen om te onderzoeken van welk netwerk ik onbedoeld lid was geworden dat  zoveel reageerders had opgeleverd. Maar ik wilde me ook niet als een agtelijke gladiool gedragen. En ik hoop dat jullie dit ook niet doen. Dus liever geen reacties of goedbedoelde raadgevingen op deze column. Het is al erg genoeg.

Nu moet ik een beetje om mijn eigen gedrag lachen. Wat ik hiervan geleerd heb is dat handelingen ook gevolgen hebben. De wet van karma. Ik moet goed nadenken voordat ik iets doe, mijn handelingen overzien. Mijn spraak en toetsen beroerende vingers bewaken. En niet meer op de automatische piloot handelingen verrichten. Dat is niet goed voor mezelf en ook niet voor de mensen die blij waren met mijn uitnodiging.

Al weet ik nog steeds niet van welk netwerk, site of account, of hoe dat ook mag heten ik lid ben. Of de oprichter, nog erger.

Moge iedereen gelukkig zijn, een beetje meer dan vorige week. En mogen de mensen die dat nodig hebben getroost worden.

Boeddha Dagobert Duck commercie in het boeddhismeDit is aflevering twaalf in een serie columns van Joop Hoek.

 

Categorieën: Columns, Joop Hoek
Tags: , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

4 reacties op Help, nee, ik wil je vriend niet zijn, het is een vergissing

  1. Henk Molenaar schreef:

    Beste Joop, je eindig met:
    “En mogen de mensen die dat nodig hebben getroost worden”
    Ik vraag me af in hoeverre ‘troost’ in het boeddhisme voorkomt of dat het een meer christelijke inbreng is, wat overigens niet verkeerd hoeft te zijn om dat een zekere symbiose tussen beide religies best boeiend kan zijn.

  2. Joop Ha Hoek schreef:

    Troost is menselijk, elkaar beetpakken, naar elkaar luisteren in moeilijke omstandigheden. Er zijn. Metta, compassie, niet vragen of je iets kan doen voor een ander, maar gewoon doen. Waarom zou een boeddhist dat niet doen? Boeddhist = mens. Dank je wel voor je reactie.

  3. Henk Molenaar schreef:

    Ja, het verbaast me eigenlijk dat ik het woord nooit echt ben tegengekomen binnen het boeddhisme, alleen bij een boek van Surya Das. Maar dat is ook een westerling, misschien kunnen we het begrip wel introduceren binnen het boeddhisme ;)

  4. Joop Ha Hoek schreef:

    Lama Surya Das, via hem maakte ik kennis met het boeddhisme. Ik verkeerde in een moeilijke fase in mijn leven, het was nachtzwart. Zijn tekst troostte mij, gaf me energie en inzicht. Een lamp ging branden. Troost kan zo warm en diep menselijk zijn. Misschien eindig ik volgende week wel de column met de tekst: ‘moge iedereen dagelijks een lekkere maaltijd nuttigen’. Of ‘moge iedereen vandaag veilig en gezond op zijn werk/school/inrichting aankomen’. Fijn dat je mijn column las. Moge JIJ gelukkig zijn. En vrij van lijden.

Menu