Ik denk er nooit over na maar ik heb een stem die mij het mogelijk maakt om te praten, mijn gedachten te uiten. De stem is helemaal van mij, geen apparaat of in het lijf gemonteerd. Puur natuur en in beginsel al aanwezig bij de geboorte al is het praten in die eerste maanden van het bestaan niet meer dan uh uh. Met het vormen van gedachten wordt de stem manifest.

Door ziekte kan je je stem verliezen of zijn er apparaatjes die met een blikkerig geluid en niet goed verstaanbaar de natuurlijke stem vervangen. Dictators en vijanden van het volk kunnen je dwingen te zwijgen maar dan kan je nog altijd met jezelf in gesprek gaan. Een stem hoeft niet per se hoorbaar te zijn al is dat wel mooier.

We brengen onze stem uit als we politici gaan kiezen. Onze stem kan verleiden, verheffen, zacht en hard zijn, in de volle betekenis. Met je stem kan je begroeten of afscheid nemen. Vrede verkondigen of oorlog meedelen. Ruzie maken of elkaar smakelijk eten toewensen. Elkaar verhalen vertellen over vroeger. Plannen uiten voor in de toekomst. Op je sterfbed je laatste woorden sprekend. Met je stem kan je leugens verkondigen, of mensen tegen elkaar opzetten. In het boeddhisme zeggen ze dat je je spraak moet bewaken. Soms is zwijgen beter dan spreken.

Er zijn wetenschappers die zeggen dat bijvoorbeeld het stemgeluid van Floris de Vijfde, de Keerlen God, een al eeuwen terug vermoorde edelman, met ultra gevoelige ontvangers nog te achterhalen is en hoorbaar gemaakt. Is dat vreemd nu er ook foto’s vanaf Mars naar de aarde worden gezonden?

Ik hoor nog zo de stemmen van mijn overleden ouders, grootouders, broer en zus. Die zitten in mijn hoofd, mijn geheugen. Soms maken stemmen in het hoofd mensen gek. Op straat kom ik mensen tegen die tegen niemand in het bijzonder hardop praten, soms vloeken.

Het is bijna 1 mei als de stem des volk zou moeten worden gehoord.

Met 2 minuten stilte kan je ook je bedoeling duidelijk maken, zoals met de dodenherdenking op 4 mei in Nederland. Dan zwijg je omdat anderen stierven om jou jouw stem terug te geven.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of er kruipt een poes op je hoofd.

Categorieën: Columns, Joop Hoek
Tags: , , , , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

1 reactie op Het jaar 2019 – dag 119 – stem

  1. Kay schreef:

    Problemen hebben min of meer te maken met de indirecte veranderlijke zelfbeleving, en bestaat uit twee vormen: de subjectieve ervaring van de steeds veranderende mentale toestanden van [onze] persoonlijkheid, en de objectieve ervaring van de steeds veranderende wereld om ons heen. Maar al deze ervaring zijn helemaal subjectief, want zelfs het objectieve en uiterlijke zijn alleen bekend in de vorm van subjectieve indrukken.
    Het zelf of ego is niet het probleem, maar het ontbreken van harmonie tussen de verschillende delen van ons bestaan en de onvolgroeidheid van onze peroonlijkheid.

Menu