Midden in een mooie droom, die ik mij niet meer herinneren kan, gebeurde het.
Een geluid alsof twee baby’s met overontwikkelde stembanden op hoge toon een verschil van mening hadden over de vraag wiens moeder nou écht de allerliefste van de hele wereld was. Ik probeerde met alle macht de droom vast te houden en weer terug in de genade van de zoete slaap te glijden, precies op het moment dat het conflict in crescendo een lang aangehouden toonhoogte bereikte. Mislukt. Weer een nacht slecht slapen. De vloek van het ouder worden. Boeddha heeft daar toch echt het nodige over gezegd, maar je hoopt toch dat déze vorm van lijden jouw deur voorbij zal gaan.
In de straat waar ik woon zijn ruw geschat driehonderd ramen waaronder een krijsend dispuut gevoerd had kunnen worden, maar de katten – want dat waren het – hadden die nacht het mijne uitgekozen. Ik meende het niet zo lieflijke stemgeluid van mijn voormalige kater te herkennen – hij heet Midas – en begreep dat verder slapen er voorlopig niet meer inzat. Mijn Midas beschikt helaas niet over het ietwat omfloerste stemgeluid van die bekende bioloog met dezelfde naam. Om zijn argumenten kracht bij te zetten gaf hij nog eens flink verbaal gas. Helaas was zijn opponent ook nog lang niet door zijn tegenargumenten heen. Dus de stille, Drentse zomernacht in het kleine dorpje waar ik woon werd aan stukken gescheurd door de decibels die de beestjes produceerden. Als een braaf dzogchenbeoefenaar probeerde ik mijn ernstig verstoorde staat van zijn zichzelf te laten bevrijden en niet al mijn gedachten te volgen die stormenderhand opkwamen. Te vergeefs. Ik had er gewoon zwaar de pest in.
Daarnaast was er ook bezorgdheid, want Midas is slechts een driekwart-kat. Ten gevolge van een onfortuinlijke ontmoeting met een auto beschikt hij nog maar over drie poten. Hij ligt dus altijd één poot op elke tegenstander achter. Ik stapte moeizaam uit bed, schoot inderhaast wat kleren aan en begaf me naar buiten. Ontspan in de wetenschap dat alle verschijnselen in zichzelf perfect zijn, probeerde ik te bedenken, maar omdat de twee dieren met opgeteld zeven pootjes er nog een schepje bovenop deden was de beginnende gedachte al verdampt, nog vóór hij goed en wel gevormd was. Het was ook niet het ideale moment om eens wat te contempleren over gelijkmoedigheid. Het Juiste Spreken mislukte me ook al, toen ik even later met hete vloeken tussen de tanden bij mijn auto neerknielde, waaronder mijn kater inmiddels toevlucht gezocht had. ‘Miiiidaaas…’ probeerde ik zo verleidelijk mogelijk, maar het onbereikbare ondier staarde mij roerloos, maar met een demonische blik aan. De andere schreeuwlelijk had het poezenpad gekozen – wat mij betreft naar minimaal drie dorpen verderop. Ik haalde mijn hele arsenaal trucs tevoorschijn. Ik zette deuren open, rammelde met blikken en deed kletterend brokjes in de voerbak en maakte de verlokkendste geluiden, zonder enig resultaat. Inmiddels was het slaperige hoofd van de overbuurvrouw tussen de gordijnen verschenen. Zij reageerde tenminste wèl op mijn verlokkende geluiden. Ze bracht de wijsvinger naar haar lippen in een gebaar van stilzwijgen. Ik krabbelde overeind en liep, met een humeur dat zwaar in de rode cijfers zat naar de voordeur.
De adrenaline spoot, voelde ik, in wolkjes mijn oren uit. ‘Krijg toch de (censuur)!’ siste ik woedend naar mijn meestal zo beminde driepoot. Omdat hij nou eenmaal een kat is, besloot hij uiteraard dat dit het moment was om achter mij aan naar binnen te hobbelen. Ik greep hem en onderdrukte mijn neiging om het monster spontaan te euthanaseren. Mijn slaap kon ik voorlopig wel vergeten.
Mijn dzogchenleraar zegt altijd dat we het leven en de gebeurtenissen daarin niet al te serieus moeten nemen. Hij zegt heel vaak: ‘Lord Buddha said: Life is like an unrealistic dream. Like the moon shining in a puddle of water.’

Bevrijding is lijden.

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

9 reacties op Henk van Kalken – katerlijden

  1. Norbert schreef:

    Heerlijk stukje, wat knapt dit / een mens daarvan op.
    ☀️

  2. Henk van Kalken schreef:

    Ik hield al van jullie, maar nu…

  3. Monique schreef:

    Ik zit nu met een grote grijns heerlijk in de zon met mijn kat op schoot. Blij dat dit verhaal zich in en als Gewaarzijn heeft getoond. Dank je wel

  4. G.J. Smeets schreef:

    Beste Henk,
    Ik snap jouw mauwende kater wel en ik neem het voor hem op. Jouw sores geloof ik wel want die is me al te bekend. Je spreekt je huisgenoot aan met ‘Midas’. Dat is een ezel-naam voor een kater. Voor katers onacceptabel. Bovendien verwijs je naar de auteur Midas die ‘Dekker’ als achternaam heeft. Dekken, dat is lastig voor een driepotige kater met vierpotige concurrenten.
    Groet, ook aan je driepoot Tridas

  5. Henk van Kalken schreef:

    Hihi, Midas heeft dus een medestander… zolang je niet onder mijn slaapkamerraam samen met hem duetten gaat zitten jammeren zal ik je support gedogen. En inderdaad, De Midas die jij bedoelt heet Dekker(s). Alleen heeft mijn driepoot, zelfs als hij er vier zou hebben gehad, fysiek de mogelijkheden niet meer voor. Hij eh… dat durf ik niet echt te bekennen tegenover een medestander van Midas.

    Ook groet, en Driepootje groet je innig terug!

  6. Ananda schreef:

    Ik schuif even gezellig aan, moest nog even het dekbed wassen. Mijn ‘spinsesje’ kwam vanmorgen boven op mij geklauterd, ik dacht nog “wat lief”! Toen ik keek zag ik haar houding en dacht “o jee, je hebt blaasontsteking”… maar nee ik was gewoon een veel fijnere, zachtere en frissere kattenbak… En in mijn halfslaap ervoor dacht ik nog “zal ik dadelijk de kattenbak uitwassen of zondag zoals gewoonlijk, doe maar zondag”… Mijn spinsesje heeft zich dus gemeld, maar blijkbaar zit er nog wat ruis op onze lijn!
    Ik heb geprobeerd boos te zijn, want hoe haal je het in je wollekop en heb de bak verschoond.
    En toen was ze kwijt… ze is altijd binnen blikveld maar verkoos nu toch zelfreflectie boven arrogantie en ongepaste onschuldige aanwezigheid. Roepen, zoeken,
    brokjes en smakgeluiden werkten niet (meer).
    Alleen chipszak en krak geluiden heeft in gevallen van “grote stout”, want dat was het, nog kans en zelfs die chips kon onverrichter zaken terug de kast in.
    “okee, ik heb je al vergeven, riep ik”, geen reactie… Dus ik gaf op en jawel daar kwam ze uit haar schuilplaats (weet nog steeds niet waar)voor haar zelfverkozen moment van straf en schaamte.
    En wat heeft ze genoten van al die zorgen, dat zoeken en die berg wanhopige energie en aandacht vanaf de 1e rang van haar schuilplaats!!! Heerlijk! Niks schuldgevoel en zelfreflectie, gewoon de boel omdraaien en zorgen dat je vurig gewenst en geliefd bent en daarmee dat dekbed gedoe zo snel mogelijk verdoezelen, wegmoffelen en laten vergeten. Nu is het nog maar een “kleine stout” en ze is nog steeds de liefste poes op de wereld, want zo is het. Heerlijk!

    • Henk van Kalken schreef:

      Ja, nee, helemaal goed, poezen houden ons een spiegel voor, en zodra je dat omgekeerd probeert te doen kijk je op één of andere manier toch weer naar jezelf.
      Alleen ben ik het niet met je eens wat die liefste poes op de wereld betreft, want dat was de mijne al:-)

Menu