Het verhaal van de geboorte van Harada Tangen roshi heeft een gelijkenis met dat van Siddharta Gautama, die zijn moeder, koningin Maya, kort na zijn geboorte verloor en door haar jongere zuster Mahapajapati werd grootgebracht. De weg naar zijn bevrijding uit samsara begon feitelijk al bij de moeder van Harada Tangen, die vastberaden haar leven offerde. Roshisama bleef het verhaal keer op keer vertellen, bijna elke sesshin wel weer. Ik zal vertellen hoe zijn verhalen mij bij zijn gebleven.

In de jaren twintig van de vorige eeuw leefde er een jonge moeder van drie kinderen in Japan, Yokohama. Ze was juist zwanger van haar vierde kind toen er een ernstige vorm van kanker bij haar geconstateerd werd. De dokters rieden haar een genezende behandeling aan, maar dit zou naar alle waarschijnlijkheid betekenen dat ze de baby zou verliezen. Als ze geen behandeling nam, zou ze de kanker zeker niet overleven. Voor de jonge vrouw was het heel duidelijk, zonder enige twijfel zei ze: ‘Dit kind moet geboren worden, ik mag het niet verliezen!’ En zo gebeurde het: ze bracht het jongetje helemaal gezond ter wereld in de nazomer van 1924. Ze stierf zelf enkele maanden later.

Haar jongere zuster trouwde daarop met de vader om de kinderen groot te kunnen brengen. Het jongetje groeide zodoende op in het besef dat zijn leven een kostbaar geschenk was en niet verspild mocht worden. Hij raakte gaandeweg vastbesloten het aan iets groots op te dragen. Een speciaal moment in zijn puberteit maakte dit verder duidelijk. Toen hij een jaar of veertien was, schopte hij op een dag op school uit pure baldadigheid tegen zijn stoel, die weg stuiterde en verderop tot stilstand kwam. De jongen staarde naar de stoel en werd opeens bevangen door een gevoel van respect en schaamte. ‘Deze stoel, die mij altijd draagt, dag in dag uit, zonder te klagen of onderscheid te maken… zo zou ik ook moeten zijn!’ En hij nam zich voor in zijn hart, om dit voorbeeld na te leven.

Een andere ervaring die een diepe indruk achterliet vertelde roshisama ook nog. Toen hij achttien was, kwam er een moment dat hij helemaal gefrustreerd met zichzelf raakte. Hij was woedend op zichzelf om zijn onvermogen om een beter mens te zijn. In de trein op weg om buiten in de bergen te gaan wandelen, raakte hij vervuld van wanhoop en razernij. Hij stapte uit en begon te rennen. Zichzelf tegen het hoofd slaand en roepend ‘ Egoïst! Egoïst!’ raasde hij bergopwaarts langs de kronkelende paden – omhoog, omhoog, hijgend en haast struikelend over zijn eigen voeten, met tranen in zijn ogen. Tenslotte kwam hij bij de top tot stilstand. Opeens keek de jongen uit over het groene dal beneden hem. Een zachte bries zwol aan en streelde zijn gezicht, zo lieflijk en zo zacht. De razernij in hem kwam tot zwijgen. Alles viel stil – en opeens wist hij zich gedragen door alles, alles in de wereld. Hij draaide zich om en ontdekte achter zich een groot beeld, het moest iets boeddhistisch zijn, dacht hij – veel verstand de jongen er niet van. De enige chant die hij kende, begon hij met gevouwen handen uit alle macht te zingen, vol dankbaarheid en devotie.

‘Niets is gescheiden’ zei roshisama in latere jaren, ‘alles draagt je, in ieder moment.’

Ciska Matthes woonde en trainde van 1999-2005 (zes jaar lang) in Bukkokuji, de tempel van de onlangs overleden boeddhistische meester Harada Tangen roshi in Obama, Japan.

 

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageer

Juist spreken bestaat uit:

  • Onthouding van het vertellen van leugens
  • Onthouding van het spreken van lasterende taal
  • Onthouding van het spreken van harde woorden
  • Onthouding van onzinnig gepraat

Dit zijn de regels voor het reageren op deze site.

Menu