Ik geloof in Sinterklaas. Ik heb hem vorig jaar zelf in de spiegel gezien. Daar was wel wat schmink- en omkleedwerk voor nodig, maar toch. Ik had meteen een beetje ontzag voor hem. Een echo uit mijn kindertijd. Toen ik even later bij een vriendin naar binnen stapte riep haar zoontje onmiddellijk: ‘Ha, ha. Dat is Eelco. Ik zie het heus wel!’ Maar hij verraadde zijn – voor mij zo herkenbare – innerlijke strijd door hetzelfde om de paar minuten opnieuw te roepen. Bij mij op schoot gluurde hij achter mijn baard maar ook vertelde hij trots aan de goedheiligman dat hij met karate een blauwe slip had gehaald. (Voor de Boeddha zijn waar en niet-waar onhoudbare extremen en is er een middenweg).
Ik geloof ook in Sinterklaas omdat ik geloof in geven en krijgen. De laatste dagen vervoerde ik aan het begin van de avond bussen vol mensen uit de dorpen naar de binnenstad van Utrecht. Aan het eind van de avond dezelfde mensen weer terug, nu bepakt met tassen vol cadeaus. Een keer zat vooraan een moeder zoals een moeder moeder kan zijn. In mij werd een kind wakker zoals een kind kind kan zijn. Voor haar de tas met pakjes. Achter elk pakje zag ik een paar blijde oogjes. Ik wilde naar haar toegaan, een hand uitsteken naar haar tas en ik zou vragen of ik alsjeblieft.. Het zou me niet om het hebben gaan, maar alleen om het uitpakken. Maar ik durfde niet. Misschien toch een beetje bang voor de roede….

Eelco.

 

Categorieën: Eelco van der Meulen, Columns
Tags: , , , , , ,

Lees ook:

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageren is niet meer mogelijk