De airco legt het af tegen de drukkende hitte. De illusie van maakbaarheid is een kwetsbare. Voor de glazen deuren van de kiosk op station Veenendaal-De Klomp liggen twee zwart gepolijste kogelronde stenen, elk bijna een meter hoog. De jonge vrouw die op één ervan zit lijkt zich niet bewust te zijn van haar schoonheid. Haar blonde haren glooien over haar fragiele schouders. De jurk die tot halverwege haar benen reikt, heeft dezelfde kleur als de steen waar ze op zit. Het is een chique, geplooide jurk die contrasteert met haar jeugdigheid. Ik bedenk me dat ik steeds vaker meisjes en jonge vrouwen zie die zich als een volwassen vrouw uitdossen en opmaken. Of verandert mijn kijkhoek met de jaren…
Terwijl ik de lege halte nader kijkt ze me aan tot ik de bus stil zet. Nee, ze kijkt me niet echt aan. Ze zoekt in mijn ogen een oriëntatiepunt in een gecompliceerde wereld. Passagiers stappen uit en verdwijnen naar de NS-perrons. Ik doe de motor uit en stap naar buiten.
‘Wat kijk je droevig’, zeg ik.
Haar blauwgroene ogen zijn smetteloos en peilloos, maar ze spiegelen een bittere werkelijkheid. Het is stil omdat het achtergrondgeluid er niet toe doet.
‘Is hij niet op komen dagen?’
Waar komt die vraag vandaan? Vraag ik het aan haar? Aan mezelf? Aan Vajrapani, de god die geheimen en mysteriën beschermt? Ook nu?
Ik begrijp waarom ze zwijgt. Natuurlijk zwijgt ze. Een trein komt benauwd piepend tot stilstand.
‘Waar woon je?’ Twee mannen en een oude vrouw stappen zwijgend de bus in.
‘Rhenen.’
Ik knik en kijk op m’n horloge.
‘Je kunt met mij meerijden.’ Zelfs haar ogen bewegen niet. Hoe onbewogen kan bewogen zijn?
Ik stap in, start de motor en sluit de deuren. Juist als ik wil wegrijden pakt ze de leren, halfvolle weekendtas die voor haar op de grond ligt en staat op. Ik open de instapdeur opnieuw. Zonder me aan te kijken loopt ze naar een bankje achterin de bus.
Voordat ze in Rhenen bij de halte Tollenkamp uitstapt kijkt ze een moment in de binnenspiegel boven mijn hoofd. Haar lippen vormen een nauwelijks waarneembare, breekbare glimlach. Dan verdwijnt ze tussen twee huizenblokken.

 

 

Categorieën: Eelco van der Meulen, Boeddhisme, Columns
Tags: , , , ,

Lees ook:

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageren is niet meer mogelijk